The feedback may not be as overwhelming as I expected, what with the preoccupation with Christmas festivities and all, but I would like to give you a second installment of my “Funny Signs” project.

Noelle de Guzman was kind enough to provide URLs of some funny signs she took and which she uploaded on her Flickr account. (Irrelevant-and-bordering-on-the-irreverent trivia: Noelle holds the distinction of being my first-ever master’s thesis advisee. Did I do a good job? Just ask her!)

Anyway, let’s start with something predictable, especially if a product were made in China.

Do you know the meaning of “mini lordliness”? Is there such a term? Is there a difference between a “love of house” and a “house of love”?

I know, you have so many questions that have nothing to do with solving world hunger.Or something as simple as the horrendous traffic in Metro Manila. Then again, you can argue that this sign is meant to solve that.

Taxi lang po ito (This is just a taxi).Nothing ungrammatical here, and this could actually be the driver’s profound way of telling motorists behind him (or her, a taxi driver could be a woman!) to understand if, for some reason, the vehicle suddenly brakes or swerves. Don’t you know that the driver needs to eke out a living? He or she needs to get from point A to point B even using a straight line, never mind the lanes and the turns!

Or perhaps the sign is meant to ward off robbers. It’s not a luxury car, after all. It’s just a taxi!

If you think the sign above is a case of “stating the obvious,” what do we make of the one below? This sign is located at a well-marketed mall located near C-5. (I doubt if you need a clue, clue!)

I have an idea: Instead of “Entrance” posted outside establishments, why don’t we use this instead? If it’s not an exit, then it should be… Wait! People may think it’s a dead end! We should opt therefore for “Not an Exit, Not a Dead End” instead of “Entrance,” right?

From the obvious and easy, let’s look at something that will test your mastery of prepositions.

I will just let you find out for yourself what’s wrong with this sign. Suffice it to say that you are not smarter than a fifth grader if you don’t know the answer!

Just like my previous post, I would like to end with something (somewhat) adult-oriented. Don’t get me wrong. There’s absolutely nothing wrong with the sign. Maybe it has to do with the Filipino term we use for a certain kind of shorts. Or maybe I just have a dirty mind.

That’s all for now. Thanks for reading!

Feel free to download selected episodes of Usapang Media, a radio program I co-host on DWAD (1098 khz AM station) every Monday from 3:30 to 4:00 p.m.

The WAV files may be retrieved from the website of the National Union of Journalists of the Philippines (NUJP). From the index page, you only need to click the “Others” logo on the upper right side.

For the record, I am just one of the many co-hosts of this radio program, so I do not do board work every week. Anyway, you may be interested to download Episode 7 (6 August 2007) about the plight of newspaper correspondents. The WAV file contains our on-air interview with an Olongapo-based correspondent. (Please note that the file is about 19 MB, so it may take a long time to download if you have a slow Internet connection.)

In any case, I hope you will take time to download and listen to it. I’d like to know what you think of what passes as my radio voice. Unlike other broadcasters, I do not modulate on air because I focus more on audibility rather than, say, exaggerating pronunciations or using “bombastic” voices.

Do you think I should improve my radio voice? Your comments will be highly appreciated. Thank you.

Is it just me, or is the Vitara slowly becoming the new “people’s car?”

I’ve noticed a lot of old-model Vitaras in Metro Manila since June 2005 when I bought a second-hand one.

In the UP Diliman campus alone, I know that a Math professor drives a black one, while an English professor’s color of choice for his Vitara is cream.

My wife and I have spotted numerous old-model Vitaras not only in Marikina where we live, but also in other areas like Rizal, Quezon City and Manila. I’ve actually seen blue ones, exactly the one we have, twice already - one exiting the Ateneo campus and the other parked along C-5.

A quick check at some websites shows that a second-hand 1996 Vitara (depending on, among others, the mileage and accessories) costs P255,000-P258,000 and P270,000.

I doubt if the prevalence of old-model Vitaras shows increased purchasing power among  poor Filipinos. In other words, the situation does not mean that most people can now afford to buy cars worth more than P200,000.

The perceived ubiquity, after all, does not in any way negate the reality of low wages and high cost of living. In the same way that Metro Manila is not the Philippines, the kind of cars that we see on roads does not reflect the social situation.

Even granting for the sake of argument that the Vitara is now the new “people’s car,” it should not be meant synonymous with the phrase “poor man’s car.”

The latter, as you know, is an oxymoron: The poor find it hard to buy a car due to the prohibitive cost of not just buying but maintaining one.

In my case, I was only fortunate to be offered an opportunity to buy one at a very, very, very low price. Why did this happen? The title of a June 2007 article for Pinoy Weekly already gives you an answer: Palibhasa, aktibista.

You can say that this is a long-delayed personal project. Pressing issues and concerns prevented me from posting something light (or “against the light”).

Since March 2006 when my wife and I bought a camera phone - first a Nokia 3220 which I replaced with the current Nokia 6070 I have now - I’ve been taking pictures of “funny signs” in my travels within and outside Metro Manila.

Taking a break from my hectic schedule, allow me to share some of them in chronological order.

When my wife and I spent the weekend at a popular resort in Pasig City in early May 2006, we were greeted by this. (Sorry for the low resolution.)

Rest assured that we complied, the nebulous term malaswa (indecent) notwithstanding.

Moving on, I gave an out-of-town lecture in September 2006 at a Catholic school in Bataan. The first sign below is self-explanatory, the second one is not.

Can you please tell me what is meant by the phrase “and tomorrow INSIDE”? I have an idea, but I’d like to hear yours.

Of course, we’re just getting warmed up for even funnier signs.

When my wife and I went to Palawan for a long-deserved vacation in October 2006, the jeep we hired had a sign that states:

I was tempted to ask my wife, “How the weather in Puerto Princesa?” It was fine, thank you very much. We even had lunch at the popular restaurant called Ka Lui’s. Don’t get me wrong; the sign at the entrance is grammatically correct, but don’t you think the diction is poor?

As expected, we moved around Palawan a lot. At one of its popular parks, I saw this very informative sign. It has a lot of facts and only one figure. Huh?

Coming back to Manila, I took the MRT sometime in November 2006. Guess what’s ban inside the Kamuning station?

Clearly, only one tin can is ban. It’s goods that you abide by the rules, right?

Anyway, airports have their share of funny signs, and I’m not just referring to the ban on “bomb jokes.” Read (and understand) the sign that greeted me at the Tagbilaran airport in December 2006.

It’s good that I teach and write for a leaving, otherwise I wouldn’t have spotted the error. The assumption is that those who disembark should still be living, right?

During one of those weekends at a popular mall in Cubao, my wife and I were tempted to buy ice cream, but not from this stall located on the basement.

My wife and I were afraid that the ice cream could create a ripple in my stomach, to paraphrase a popular actress, not once, but thrice!

The best way to conclude my first-ever “funny signs” post is something adult-oriented. Please note that this particular stall sells potatoes. This is what happens when the stall owner fails to replace the light bulbs.

I think this doesn’t help erase the reputation of Araneta Center in Cubao as a haven for (quick, what rhymes with restitution?), especially at night.

By the way, feel free to email pictures of funny signs you have stumbled upon. I’ll be more than happy to include them in future entries.

Would you want to read more “funny signs”? Your comments will be highly appreciated. Thanks!

All students: Towards the end of our discussion last December 13 and 14, I only greeted you with a generic (and bland) “Merry Christmas.” What I meant to say was, “I wish all of you a meaningful Christmas and a liberating New Year. May the season of joy be the time to reflect on what must be done, not only in defending press freedom but also in upholding civil liberties. The celebration, after all, should not be about the hope of giving, but the giving of hope.”

January 3 (Thursday)

• J 117 (Online Journalism): We will discuss the remaining sections on “Internet and the World Wide Web.” Please prepare for the first session on HTML handcoding by reading Raggett and Werbach.
• J 122 (Publication Design and Layout): After an extensive discussion of pressing media-related issues, members of Group 1 will finally have the chance to present their report. Just like my J 117 students, we will have our first session on HTML handcoding so please prepare accordingly.

January 4 (Friday)

• J 109 (Writing for Popular Audiences): We will continue our discussion on the nature of technical and scientific reports.

N.B. - Updated (Dec. 19, 9:45 am): This was published in Vol. 6, No. 48 (December 19-25, 2007) of Pinoy Weekly (p. 4), the full text of which may also be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2007/12/pulitika-ng-pagbibigay-ng-regalo. Please note that this is the last issue for 2007 and that Pinoy Weekly resumes publication on January 9, 2008. Since I may not have Internet access during the Christmas break, I have decided to post this in advance. My wife and I wish you and your loved ones a meaningful Christmas and a liberating New Year.

Noong bata pa ako, parati kong hinihintay ang buwan ng Disyembre.

Ito ay hindi lang dahil sa mahabang bakasyon. Gusto ko ring makatanggap ng regalo mula sa mga kamag-anak at kaibigan. Tuwang-tuwa ako noon tuwing may bago akong laruan, hindi na bale kung mumurahin lang ito.

Sa aking palagay, ang kasiyahan ay hindi lang sa mismong paghawak sa regalo, kundi sa pagbubukas nito. Sa pagkakaalala ko, iba ang pintig ng puso ko habang mabagal kong binabasa ang mensahe sa kard at mabilis kong pinupunit ang balot.

Tulad ng maraming batang minsa’y napagkakaitan dahil sa hirap ng buhay, itinuro ng aking nanay na ang konsepto ng halaga ay hindi nasusukat sa pera kundi sa paraan ng pagbibigay. Mas maganda ang pagkakabalot, mas mainam. Mas mahabang mensahe ang nakasulat sa kard, mas natutuwa ako.

May mga pagkakataong hindi ako naging masaya sa mga iniregalo sa akin ng ilang mayayamang kaklase. Kahit sa murang edad, may ideya na ako kung ang isang bagay ay ipinabili lang o ipinasulat sa iba ang mensahe sa kard.

Alam mo naman kung kilala ka ng isang tao: Ang regalong ibibigay ay repleksiyon ng pagkakakilala sa iyo o mismong pangangailangan mo. Kahit bata ka pa, alam mong may pagkakamali ang isang mayamang kaklase kung, halimbawa, ikaw na isang lalaki ay nabigyan ng naturingang “pambabaeng” laruan tulad ng manyika. (Higit na matingkad ang pagkakamaling ito kung iisiping nag-aral ako sa isang eskuwelahang eksklusibo lang sa lalaki.)

Ano ang ginagawa ko sa ilang aksidenteng pagkakuha ng mga regalong hindi akma sa akin? Kung ang regalo ay “pambabae,” pasimple kong ibinabalik ito sa loob ng kahon, muli kong ibinabalot at ibinibigay ko sa nakababata kong kapatid na babae.

Kahit hindi niya alam na hindi ko ito binili, masaya pa rin siya dahil may mahaba akong mensahe sa kard na pinaghirapan kong sinulat. Katulad ko, ugali ng kapatid kong basahin ang mga kard na nakakabit sa mga regalo niya.

At dahil alam niyang hirap na hirap ako noong sumulat ng kahit isang pangungusap lang, gusto kong isiping masaya siya sa pinaghirapan kong mahabang mensahe para sa kanya.

Pumapasok sa isipan ang mga bagay na ito dahil sa panahon ng krisis, tila nagiging ugali na ng ilang kaibigan at kakilala ko ang paggamit ng ibang regalong iniabot sa kanila para ibigay sa iba. Nangyayari ito hindi dahil sa kawalan ng pagpapahalaga sa ibinibigay nila, kundi bunsod ng pagiging praktikal sa buhay.

Itinakda ng ating popular na kultura ang pangangailangang magregalo. Mas mahal, mas maganda. Pero ano ang gagawin ng isang tao kung limitado ang kanyang pondo? Kahit ang ilang magaganda o mahahalagang regalong nakuha niya ay muling ibinabalot o pinapalitan na lang ang kard para magmukhang siya mismo ang bumili.

Mapapansin din sigurong may mga pagkakataong pare-pareho ang natatanggap nating regalo, at kadalasa’y alam nating ang mga ito ay murang ibinibenta sa kung saan-saan. Maraming “sale” ngayon sa mga paborito nating mall at iba pang establisimyento na siyang pinagpipilian ng mga kapos sa pera bilang pangregalo.

Totoong maraming mapagpipilian, pero limitado lang ang kayang mabili ng nakararaming taong may mababang badyet.

Sinasabing ang Pasko ay para sa mga bata. Mainam na sa panahong ito, maituro natin sa kanila ang kahalagahan hindi ng pagbibigayan kundi ng pagiging mapagbigay.

Kailangan nating isaisip na hindi mahalaga ang presyo ng isang regalo, kundi ang pag-alala sa mga reregaluhan. Dapat na mawala ang komersiyalismong nakakabit sa selebrasyon ng Pasko, partikular ang pagsukat ng halaga ng isang tao sa ating buhay depende sa presyo ng regalong nakalaan sa kanya.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

December 13 (Thursday)

• J 117 (Online Journalism): After a very extensive discussion of various cases of media harassment last week,  it will be the turn of the members of Group 1 to present their report.
• J 122 (Publication Design and Layout): We will continue our discussion of media harassment. Members of Group 1 will also present their report.

December 14 (Friday)

• J 109 (Writing for Popular Audiences): We will briefly discuss what happened at the December 7 forum which you were required to attend. Please be prepared for a discussion of the definition and characteristics of technical writing.

N.B. - Update (Dec. 13, 4:12 pm): This was published in Vol. 6, No. 47 (December 12-18, 2007) of Pinoy Weekly (p. 5), the full text of which may also be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2007/12/kakaibang-pag-alala-kay-monico-atienza-%281947-2007%29. An advance copy is posted due to the recency of Sir Nic’s untimely death and a felt need to immediately explain my conspicuous absence at his wake. In his memory, some pictures are also posted here.

Hindi po ito paghingi ng paumanhin kundi isang pagsasakonteksto ng nararamdaman.

Hindi ako pumunta sa burol ni Prop. Monico Atienza o Sir Nic (Mayo 4, 1947-Disyembre 5, 2007) hindi dahil abala ako sa maraming gawain. Sino ba naman sa atin ang walang mahalagang ginagawa? At kung pamilyar ka sa Quezon City, alam mong hindi malayo sa Unibersidad ng Pilipinas (UP) ang United Church of Christ in the Philippines (UCCP) na kung saan nangyari ang burol mula Disyembre 6. Nangyari ang kremasyon ng kanyang mga labi noong Disyembre 8. Sa unang tingin, walang dahilan para hindi ako bumisita sa kanya kahit saglit lang.

Pero maniwala po kayong may malalim akong dahilan kaya pinili kong pisikal na lumayo kay Sir Nic mula nang atakihin siya sa puso noong Disyembre 2006.

Opo, hindi ko binisita si Sir Nic sa Mary Chiles Hospital, Philippine General Hospital (PGH) na pinaglipatan niya o kahit sa mismong bahay niya sa loob ng kampus. Ilang beses akong napadpad sa Maynila nitong mga nakaraang buwan pero hindi natuloy ang inisyal kong planong bisitahin siya’t subuking makausap. At dahil halos araw-araw ay nasa kampus lang ako, bakit hindi ako nagpunta sa bahay niya sa Hardin ng Bougainvilla?

Siguro’y tinatanong mo sa puntong ito: Ano bang problema ko?

Hindi man malalim ang pagkakakilala ko sa kanya – noong 2001 lang ako naging full-time na guro sa UP at naging kasapi ng Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy (CONTEND) na sinuportahan niya – apektado pa rin ako sa sinapit niya. Bigla akong nanlumo sa pagtatapos ng Disyembre 2006 nang makatanggap ako ng mensaheng isinugod siya sa ospital. Tulad ng marami pang kaibigan, kamag-anak at iba pang kakilala ni Sir Nic, parati akong nakibalita sa kalagayan niya.

Matapos kong malaman ang komplikasyong dulot ng kanser sa baga – pati na rin ang maling diagnosis ng doktor na unang tumingin sa kanya – aaminin kong isa ako sa mga naghangad noon ng kanyang mas maagang pagkamatay para matapos na ang kanyang paghihirap. Sa loob-loob ko sa panahong iyon, kung mayroon mang dapat na mamatay, ito ay ang mga patuloy na nagpapahirap sa sambayanan. (Idamay na natin ang hindi ko na papangalanang doktor na unang nagsabing wala raw kanser si Sir Nic.)

Pero sa isang banda, pinuri ko rin ang kagustuhan niyang mabuhay pa nang mas matagal kahit hindi na siya nakakakilos mula sa kanyang pagkakaratay.

Kung apektado ako, bakit hindi ko man lang siya binisita’t direktang kinumusta? Sana po’y maintindihan mong kakaibang personal na pag-alala ang gusto kong mangyari: Gusto ko siyang maalalang malakas, nakatayo at nakakapagsalita kahit na nanghihina na siya sa mga huling pagkikita namin.

Nakita kong kailangan ang pisikal na paglayo kay Sir Nic dahil ayaw ko siyang makitang nasa “walang pag-asang sitwasyon” na kung saan hinihintay na lang ang kanyang pagpanaw. Mabigat sa aking kaloobang makita siya sa ganoong kalagayan.

Masasabi mang kahinaan sa bahagi ko ito, halos isang taon akong hindi nagkaroon ng lakas para bisitahin siya, at ang “kahinaang” ito ay nakita kahit sa huling hantungan ni Sir Nic.

Mas gusto kong alalahaning ang mga pagkakataong mabait at medyo masungit siya sa akin. Tulad ng marami pang personal na kakilala ni Sir Nic, marami akong eksenang naaalala habang sinusulat ko ito.

Tuwing nasa loob ako ng kanyang kuwarto sa Departamento ng Filipino at Panitikan ng Pilipinas, parati niya akong pinipilit na bumili ng mga ibinebenta niyang libro’t gamit sa bahay. Kapag wala akong binibili o kung sakaling isang mumurahing libro lang ang kukunin ko, sinisimangutan niya ako pero may paglalambing na sasabihing bumalik ako kapag nakuha ko na ang suweldo ko.

Sa Lantern Parade ng UP noong Disyembre 2002 na kung saan sumali ang aming grupo, hawak ko noon ang bandila ng CONTEND at magkatabi kaming naglakad. Sa una kong pagwagayway ng bandila, tinamaan ko siya sa ulo at mabilis akong humingi ng dispensa. Nakapagtatakang napangiwi siya sa sakit pero hindi niya ako pinagalitan. Pinilit pa niyang ngumiti habang sinasabing okey lang siya.

Marami ring mga pulong, kilos-protesta at porum na nagkrus ang aming landas. Kahit noong hirap na hirap na siyang magsalita, pinilit pa rin niyang lakasan ang kanyang boses para makapaglahad ng mahalagang mensahe sa mga tao.

Ganito pong personal na pag-alala ang nais ko para kay Sir Nic: Isang pag-alala ng direktang pakikipag-usap sa kanya nang walang direktang karanasan sa pagbisita sa panahon ng kanyang seryosong karamdaman o kahit sa kanyang huling hantungan. Hayaan mong sa mga larawan ko na lang tingnan ang nangyari sa kanyang burol.

Ang mga pagpupugay sa kanya ay testimoniya sa laki ng naiambag niya hindi lang sa kilusang mapagpalaya, kundi sa buhay ng mga kaibigan, kasama, kapwa niya guro at mga dating estudyante. Hindi man matagal ang aming pagkakakilala, nakatatak na sa aking isipan ang imahe ng isang gurong dapat kong gawing modelo.

Kung mabigat sa aking kalooban ang kanyang pagkawala, sa tingin ko’y higit pa ang nararamdaman ng mga kamag-anak at kaibigan niya, lalo na ang kanyang mga kakontemporaryo.

Ang kanyang personal na pakikibaka para mabuhay ay dapat na maging inspirasyon para lalo pang paigtingin ang pagkilos para sa hinahangad niyang kinabukasan ng bayan. Sa sama-sama nating pagsasaisip sa kanyang naging buhay, sigurado akong kailanman ay hindi siya mabubura sa ating alaala.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

All students: We will discuss ongoing media harassment in class. I am not just referring to the incident at the Manila Peninsula last November 29 which resulted in the arrest of more than a dozen journalists and media workers and the media-related developments after that. Kindly read up on the decision of the MTRCB to give an X-rating to two allegedly anti-administration films. There is also a Quezon-based journalist allegedly being harassed by the military. Sorry, no hyperlinks in this announcement as I want you to do research on your own.

December 6 (Thursday)

• J 117 (Online Journalism): Group 1 will report on “Internet and the World Wide Web: Definition of Terms and History.” As we discussed during our first meeting, those assigned to report will be graded based on their presentations and their answers to questions. Other students will be graded based on the questions they will ask.
• J 122 (Publication Design and Layout): Given that I was forced to suspend classes last November 29, we will continue the discussion of the design and layout of the magazines assigned to you. Members of Group 1 should be ready to present their report. Similar to J 117, Group 1 members will be graded based on the content of their presentation and answers to questions. Other students will be graded according to the kind of questions they will ask.

December 7 (Friday)

• J 109 (Writing for Popular Audiences): Given that November 30 (Friday) was a holiday, we will discuss the definition and characteristics of technical writing. Please be prepared.

N.B. - This was published in Vol. 6, No. 46 (December 5-11, 2007) of Pinoy Weekly (p. 5), the full text of which may also be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2007/12/manila-pen-ang-polemiko-ng-adbenturismo.

Madaling sabihing “adbenturismo” lamang nina Sen. Antonio Trillanes IV, Brig. Gen. Danilo Lim at ng mga tagasuporta niya ang nangyaring tensiyon sa The Peninsula Manila (o Manila Pen) noong Nobyembre 29. Ano nga ba naman ang inaasahan nilang mangyari sa puwersahang pag-okupa ng isa sa mga pinakasikat na hotel sa Pilipinas?

Alam nating ang adbenturismo ay isang pagsugal: Hindi man alam ang kahihinatnan, isinasagawa pa rin ang isang aksiyon dahil baka ito ang paraan para makamit ang pampulitikang layunin. Malinaw na sinubukan nina Trillanes na kunin ang suporta ng taumbayan para sa isang sama-samang pagkilos sa Makati City para mapatalsik na si Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo. Kahit na hindi sila sigurado kung ano ang mangyayari, pinili pa rin nilang isugal ang kanilang buhay para matupad ang kanilang hangarin.

Lohikal ang pagpili ng lugar dahil si Mayor Jejomar Binay ay kilalang personalidad sa oposisyon at kahit siya mismo ay nananawagan ng pagpapatalsik kay Macapagal-Arroyo. Kahit na sabihing naglakad sila nang medyo malayo papunta sa Manila Pen, masasabing pinili nilang mabuti ang lugar hindi lang dahil ito ay kilalang hotel. Katulad ng Oakwood na inokupa ng grupong Magdalo noong Hulyo 27, 2003, ang Manila Pen ay malapit sa mga mall sa Makati at maraming establisimyentong apektado ng kanilang aksiyong gumulat sa buong bansa.

Pero kahit na sabihing nagulantang ang nakararami sa ginawa nina Trillanes, duda akong hindi organisado o biglaan ang pagkilos na ito. Sa aking pagmomonitor ng mga pangyayari sa Internet, napansin kong ang website na “Sundalo: Tagapagtanggol ng Pilipino” (http://www.sundalo.bravehost.com/Index.htm) ay mabilis na nakapag-upload ng mga larawan sa pagmartsa nina Trillanes papuntang Manila Pen. Bukod sa paglalagay ng teksto ng kanilang mga pahayag at panawagan, nailagay din kahit sa loob ng maikling panahon ang pangalan ng mga personaheng nasa Manila Pen noong araw na iyon.

Masasabing kalkulado ang naging galaw ng mga sundalong sumama kina Trillanes kahit na maraming naaresto sa kanila. Mapapansing nakahanap ng paraan sina Capt. Nicanor Faeldon at ilang sundalo para makatakas kahit na napaligiran na ng mga sundalo’t pulis ang buong hotel. Hindi ba’t kahit ang mga taga-midya na nasa loob ng Manila Pen ay hindi nakaligtas sa nangyaring maramihang pag-aresto? Gusto ko tuloy isipin na baka ginawa ang armadong kilos-protesta nina Trillanes noong Nobyembre 29 para lang patakasin ang ilang sundalong Magdalo para maipagpatuloy sa labas ang kanilang hangarin.

Matatandaang sa kaso ni Faeldon, nakatakas siya noong Disyembre 14, 2005 pero nahuli rin noong Enero 27, 2006. Sa maikling panahong nasa labas siya, nanawagan siya ng civil disobedience at ang kanyang website na Pilipino.org (http://www.pilipino.org.ph, kasalukuyang naka-redirect sa http://www.trapo.ph) ay nakakuha ng mahigit na isang milyong hits mula nang makatakas siya. Naging kahiya-hiya rin noon ang Armed Forces of the Philippines (AFP) dahil ipinakita niya ang kanyang mga larawan sa website na pagala-gala lang sa ilang kampo nito.

Hindi man tayo sumusuporta sa ganitong uri ng adbenturismo, masasabi pa ring lehitimo ang mga argumento nina Trillanes hinggil sa kabulukan ng kasalukuyang sistema at ang pangangailangang palitan na ang mga nanunungkulan. Bagama’t nahuli na ang karamihan sa kanila at inihahanda na ang mga demanda, mahirap sabihing tapos na ang rebelyon. At ito ay hindi lang dahil sina Faeldon ay hindi pa nahuhuli.

Ang rebelyon ay inaasahang magpatuloy hindi dahil sa pagiging panatiko ng mamamayan sa adbenturismo kundi dahil sa organisadong pagkilos para sa pagbabago.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.