Tingin ko po ay halos lahat ng bloggers ay nagkakaroon ng kakaibang ‘kasiyahan’ sa pagsusulat online. Ganito rin ang aking pananaw sa pagsusulat bagamat minsan ay napapabayaan dahilan na rin sa matinding pangangailangan na tutukan ang aking thesis. :) Pero ang punto ay may kakaibang kaginhawahan kapag malimit ang pag-po-post mo at may nakukuha ka na opinion sa mga nilalathala.

Tungkol sa parang ‘ordinaryong’ araw ng Pasko, tingin ko po ay nagiging totoo ito sa halos lahat na Pinoy. Kamakailan ay tumawag ako sa ilang kamag-anak diyan sa Pinas at bagama’t kalimitan ay ‘di sila mareklamo sa pangyayari sa lipunan, ngayon ay parang ‘di maiiwasan. Ang pinansyal na krisis sa daigdig ay ramdam na ramdam kahit ng isa ko’ng kamag-anak na may-ari ng junk shop. Nabago ang tradisyon sa pamilya namin dahil sa pinansyal na krisis–kung dati ay pamilya ang taun-taon ay nagbibigay, ngayon ay isa na ang pamilya sa nagtatago o namamasko dahil sa parang ‘di maiiwasan na kahirapan ng buhay.

Pero isa ang nanatili bagamat nabago ang tradisyon, naramdaman ang hirap–masaya pa rin ang Pasko, kahit ano’ng mangyari.

Manigong Bagong Taon sa inyo, Sir. :)

Sagot: Salamat sa mensahe. Tipid na tipid rin ang “selebrasyon” namin ng Pasko. Bumisita kami sa mga kamag-anak at kaibigan sa Bicol at hindi na inasahan ng lahat ang magagarbong regalo sa isa’t isa hindi tulad noon.