Korea’s Internet connections are a luxury not shared by most Asian countries.

Many Koreans perhaps do not realize that their Internet connections are the fastest in the world, and other Net-savvy Asians have every reason to be green with envy.

Coming from a country where dial-up connections and 56K modems are not yet a thing of the past, I am, not surprisingly, amazed by the lightning-speed Internet connections in Korea.

Since they are exposed to high technology in their everyday lives, some Koreans may not appreciate what they have until they travel to other less developed countries and see for themselves technology there that pales in comparison to theirs.

Some visiting Koreans I know have every reason to criticize the slow Internet connections in the Philippines, among other things. Internet surfing in my country, after all, requires patience and anger management given the sometimes intermittent signals. The current rotating brownouts make access to the Internet even worse even in the supposedly more developed cities like Manila.

From my experience, gigabyte-plus files that take minutes to download in Korea take days in the Philippines. Logging on to Web sites proves to be a breeze in Korea as they load almost instantly. For someone like me who enjoys watching high-definition streaming videos, Korea is indeed an online paradise!

And take it from someone who has executed online remittances from Korea several times: Internet banking in Korea is safe and secure, not to mention quick and efficient. Aside from the security plug-ins automatically installed in one’s Internet browser, my bank (Nonghyup) requires the use of two passwords (one for logging in, the other for money transfers), a digital certificate (normally stored on a flash drive) and a card with numbered codes.

Of course, the downside here is the bank charge in Korea ($20, as of my last transaction) which is expensive by Philippine standards. Then again, who says that high-technology security and convenience are cheap?

I take consolation in the fact that I only paid a fixed monthly fee of 20,000 won ($18) for the Internet connection in the apartment I occupied on campus when I was still a visiting professor at Hannam University in Daejeon.

At our house in the Philippines, I am currently paying 999 Philippine pesos ($22) monthly. Needless to say, my Internet connection in the Philippines is very slow by Korean standards.

In a study by Akamai Technologies, a U.S.-based network provider, South Korea, Hong Kong and Japan are said to be “the best wired in the world with the highest number of fast broadband connections to the Internet.”

According to a news article published on Inquirer.net, “South Korea boasts the world’s highest average connection speed at 14.6 Megabytes per second (Mbps) and also has six of Asia’s 10 cities with the fastest link-ups, all with average speeds above 15 Mbps.” Akamai’s study also showed that 74 percent of Internet connections in Korea are classified as “high broadband,” which means speeds of 5 Mbps or above.

For a webmaster like me who uses search engine optimization tactics to drive traffic to my Web site (www.dannyarao.com), Internet speed is necessary to conduct experiments with codes, plug-ins, widgets and other content written in static HTML pages and database PHP files.

Modesty aside, the “techie evidence” of my stay in Korea is the boost in my Web site’s global traffic rank in Alexa (www.alexa.com), currently a major indicator of a Web site’s influence online. Thanks to Korea’s lightning-speed Internet connections, my Web site was, at one time, ranked second in Alexa’s “Journalists” category.

Of course, the celebration was short-lived as my return to the Philippines late last year resulted in my Web site eventually losing its high traffic rank. As of this writing, its global traffic rank has fallen to 411,668. When I was still in Korea last year, its global traffic rank reached as high as 68,952.

Indeed, there is reason to be envious of the technological infrastructure in Korea. Data from Internet World Stats (http://internetworldstats.com) show that in Korea, the Internet penetration rate is 77.3 percent, while in the Philippines, it’s 24.5 percent. This means that almost eight out of 10 Koreans use the Internet, but only two out of 10 Filipinos.

Korea has the highest Internet penetration rate in Asia, followed by Japan (75.5 percent), Singapore (72.4 percent), Hong Kong (69.2 percent) and Taiwan (65.9 percent). Those with the lowest Internet penetration rates in Asia are Timor-Leste (0.2 percent), Myanmar (0.2 percent), Bangladesh (0.4 percent), Cambodia (0.5 percent) and Turkmenistan (1.5 percent).

In the context of the entire continent, only 114.3 million out of all 3.8 billion Asians use the Internet, which translates to a low penetration rate of 19.4 percent for Asia, a figure that is slightly below the Philippines’.

Aside from Korea, Japan, Singapore, Hong Kong and Taiwan, two other Asian countries have more than half of their citizens as Internet users: Malaysia (65.7 percent) and Brunei Darussalam (55.9 percent). Their virtual paradise is obviously not shared by most countries in Asia.

One can easily understand the digital divide among different countries, but it takes an actual visit to developed ones like Korea to realize the magnitude of the disparity. Just like other returning professionals whose line of work requires everyday access to the Internet, I had my reality check, as I now readjust to an Internet speed in the Philippines that, by Korean standards, is Jurassic to say the least.

By Danilo A. Arao

What do you think is the impact of Internet on journalism over the next five years in the Philippines? Will it be helpful or detrimental?

Notwithstanding the current limited reach of the Internet, we expect the number of active Internet users in the Philippines to exponentially increase (as it did in the past) even if the Internet will not likely reach half of the population. Social networking sites like Facebook will remain to be popular. Internet access through mobile phones will become more popular, although this will be confined to those with high purchasing power. In this context, the practice of journalism will still incorporate the opportunities provided by the new media either as one of the tools of the trade (e.g., mobile phone, digital camera), sources of information, or tips for potential stories (relevant status updates or tweets).

In a sense, the Internet will be helpful because it facilitates faster communication. The downside is the reliability of information shared on the Net which can be easily solved by the journalists’ constant checking of its provenance and accuracy.

Do you think it will affect how journalists go about with their jobs? How?

Journalists will be all the more challenged to straddle the different forms of media. In the same way that the new media cannot be dismissed as just a passing fancy of the youth, the traditional media still have their own functions in reaching out to various audiences. Of course, it’s also necessary to maintain the same high professional and ethical standards because of the temptation provided by the new media like immediate uploading of stories even if the data are not yet verified. Only an ethical journalist would know the mistake of doing so since he or she does not have a “scoop” mentality (i.e., in the context of new media, “commit mistake now, correct later.”)

Will it change how Filipinos get their news? How?

I sincerely doubt that print journalism will die in the next five years as a result of new media. In the case of traditional broadcast journalism (radio and television), we are seeing its integration with the new media as the term “broadcast” is being re-defined to include webcasting (streaming audio and video). As stated previously, there still exists a limited reach of the Internet though it is possible that the Internet-savvy generation of the youth would start depending on getting information from the Web, either through the websites of media organizations, aggregates, or social networking sites.

In your opinion, will it affect how media outfits get revenue? In what ways?

Media organizations are now changing their strategies in generating profits. If Rupert Murdoch were to have his way, he would charge fees for content that online visitors want to read in his news media websites. We might see the prevalence of stealth advertising or product placement on the Net in the next few years, a situation that is already happening on radio and television.

Finally, compared to other countries, how well do you think will Philippine journalism be able to adapt to the Internet age?

The presence of mainstream and alternative media is already evident in the new media, and the Philippines proves to be an interesting case study. The country’s history helped shape the media into what they are right now, as EDSA 2, for example, gave rise to alternative publications like Kodao Productions, Bulatlat and Pinoy Weekly.

Just like their counterparts in other countries, Filipino journalists generally seem to adapt very well to the Net as blogs, social networking sites and most other features of the Web are user-friendly. They, along with other computer-literate Filipinos, therefore find it easy to use new media. Whether or not journalists can effectively use new media, however, in their profession is another matter. But it is good to know that there is an increasing number of journalists who maintain blogs, for example, to reach out to a wider audience.

Ang medyo maluwag na panahon sa aking pansamantalang pamamalagi sa Korea ay naging masikip sa aking pagbabalik sa Pilipinas.

Sunud-sunod ang mga kailangang gawin, maraming artikulong kailangang tapusin. Nagsisimula na ring dumating ang mga imbitasyon para magbigay ng iba’t ibang lektyur, seminar at workshop at unti-unti nang napupuno ang aking kalendaryo. Enero pa lang ngayon pero may mga nakatakda na akong puntahan hanggang Abril. Sa gitna ng tuluy-tuloy na pagsusulat at pagsasalita, nariyan din ang medyo napapadalas nang pagbibigay ng panayam sa midya.

Nakakadagdag din siyempre sa napupuno kong iskedyul ang dumarami nang pagtugon sa mga pabor na ibinibigay ng ilang kasamahan sa trabaho, pati na rin ang mga estudyante ng iba’t ibang eskuwelahan. Puwede po ba kayong mainterbyu para sa pang-akademikong papel na sinusulat ko? (Sige. Libre ako sa mga araw na ito…) Maaari ka bang mag-referee ng isang artikulo tungkol sa midya? (Tingnan muna natin kung nasa posisyon akong magbigay ng komentaryo.) Puwede ka bang patnugot para sa isang proyekto? (Walang problema, pero ayusin natin ang iskedyul para hindi bumangga sa iba pang kailangan kong gawin.)

Oo, oo, oo. Masasabi bang kahinaan ang bihira kong pagsabi ng hindi? Tulad noon, tinitingnan kong bahagi ng gawain bilang peryodista’t guro ang pagtugon sa napakaraming tanong o pabor na minsa’y kumakain kahit sa aking Sabado’t Linggo. Halimbawa, sinusulat ko ang sanaysay na ito ngayong madaling araw ng Sabado dahil kararating ko lang kagabi mula sa Pampanga na kung saan may isang seminar para sa mga peryodista. Pagkasulat nito, kailangan kong maghanda para sa isang pulong sa aming kolehiyo hinggil sa isang proyekto. Aba, sa sobrang dami ng trabaho, tila wala na rin akong panahon para magreklamo!

Buti na lang at naiintindihan ni Joy ang aking trabaho, bagama’t nakokonsensiya ako’t hindi ko natutupad ang pangako kong maglaan ng mas mahabang oras para sa aming mag-asawa. Minsan nga’y binibiro niya ako kung kailangan na niyang humingi ng appointment para makausap ako. Ang pabirong sagot ko naman, kailangan ko na siyang kuning personal na sekretarya!

Sa tulong ni Joy, nagiging mapanlikha na rin kami sa pag-aayos ng aking masikip na iskedyul para magkasama. Sa aking nakatakdang pag-alis papuntang Indonesia sa Pebrero, sasama siya sa akin at nangako ako sa kanyang maglalaan ako ng kahit kalahating araw para maglibot-libot sa Jakarta o iba pang karatig na lugar. Oo, magastos ang ganitong plano, pero hindi dapat tapatan ng presyo ang makabuluhang pagsasama.

Napapailing na lang ako kung bakit kailangang bumangga sa mga importanteng petsa ang ilang pagsasalita. Maniniwala ka bang kailangan kong magtrabaho sa Araw ng mga Puso ngayong Pebrero kahit na ito ay tumatapat sa Linggo? Gayundin ang mangyayari sa Semana Santa ngayong Abril.

Pero minsa’y nagkakataong pumapabor sa aking personal na interes ang pagtanggap sa anumang hinihiling ng ilang kaibigan. Noong nakaraang taon na kung saan nasa Korea ako bilang visiting professor, nagkaroon ako ng mapanlikhang palusot para bumalik sa Pilipinas sa okasyon ng aking kaarawan nang magsalita ako sa isang komperensiya ng mga blogger. Para masiguradong sulit ang aking maikling pagbisita, nag-organisa rin ako ng isang pulong para sa isang proyekto. Kapansin-pansin lang ang maliit na kompromiso sa sitwasyong ito: Sa pagsapit ng hapon sa araw ng aking kaarawan (Setyembre 21), kailangan ko nang pumunta sa paliparan para sa aking biyahe pabalik ng Korea.

Hindi lang punong abala, kundi puno ng abala! Biro ko sa aking sarili, para akong punong hitik sa bunga, at sana’y hindi dumating ang panahong magmimistulang tuod akong walang silbi sa bayan. Huwag sanang mangyari ito sa aking pagtanda!

Tulad ng iba pang punong hitik sa bunga, hindi maiiwasan ang paminsan-minsang pambabato sa akin pero bahagi na ito ng trabaho’t hindi ko tinitingnan bilang personal na atake. Kailangan ko lang sigurong humingi ng dispensa sa mangilan-ngilang gustong sirain ang aking reputasyon dahil wala na akong panahon ngayon para sagutin ang mga paratang nila.

Noong 2006, sa gitna ng Proklamasyon 1017 na kung saan nakansela ang programa sa radyong isa ako sa mga co-host, kinailangan kong tumulong na sagutin ang paratang ng isang testigo ng gobyerno na propaganda arm diumano ng mga komunista ang nasabing programa sa radyo. Ngayon, may nagpapakalat na naman ng misimpormasyon sa isang social networking site tungkol sa aking nakaraan. Payo ko sa mga dating katrabahong nananatiling personal kong kaibigan – ilan sa kanila’y binanggit din sa nasabing misimpormasyon – hindi na kailangang patulan ang mga paratang na iyon dahil may mas mahalagang paglaanan ng oras.

Sumisikat na ang araw at kailangan ko nang tapusin ang sanaysay na ito para pansamantalang makapag-almusal kasama si Joy. Pagkatapos nito’y maghahanda na ako ng aking presentasyon para sa isang mahalagang pulong ngayong hapon.

Sa susunod na linggo’y nakatakda pa rin akong magsalita sa isang porum, pero sa Martes na siguro ako magsisimulang maghanda para dito. Wala akong panahon sa Lunes dahil may kailangan akong isulat para sa isa pang kolum sa wikang Ingles. Siyanga pala, kailangan ko ring ipadala sa isang diyaryo sa Korea ang isang mahabang artikulo sa mismong araw ng aking nakatakdang pagsasalita sa isang porum sa Biyernes, kaya malamang na magsisimula ang aking pananaliksik at pagsusulat sa Miyerkules at Huwebes.

Muntik ko na ring makalimutang kailangan ko nang ayusin ang aking website at magsagawa ng ilang taktikang search engine optimization (SEO). Kung sabagay, makakapaghintay naman ang mga ito dahil mas mahalaga ang direktang pakikipag-ugnayan sa iba’t ibang tao bilang bahagi ng aking trabaho.

May kritisismo ka sa aking ginagawa? Handa po akong makinig dahil may malaking maitutulong ito sa akin. Pero kung personal na atake lang ang gagawin mo (tulad ng pagmumurang ginawa ng isang nagkomento sa aking blog), pasensiya na’t pipiliin kong hindi sagutin ang anumang mensahe mo. Masyado akong abala para pag-aksayahan ka ng panahon kung sakali.

Gusto mo akong kausapin sa aking opisina? Handa po akong makipag-usap basta’t ayusin natin ang ating iskedyul. Nais mo bang humingi ng payo tungkol sa iyong pagsusulat o pagtuturo? Hindi po ako eksperto pero pipilitin kong tulungan ka. Iyon naman ang nais ko sa aking buhay, ang makatulong kahit paano.

Paano ko ba dapat tapusin ang sanaysay na ito? Siguro’y kailangan ko lang magbigay ng klaripikasyong wala po akong reklamo sa pinili kong buhay. Kahit kailan, huwag kang mag-atubiling makipag-ugnayan sa akin kung sa tingin mo’y kinakailangan. Para sa akin, hindi kalbaryo ang pagsisikip ng aking kalendaryo.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

Why is there resistance in the Philippines to a technology that is widely used in many countries like South Korea?

Starting this year, the Land Transportation Office (LTO) requires the installation of radio frequency identification (RFID) tags in vehicles. Various transport and cause-oriented groups have called on the government to stop its implementation, arguing that the technology is being used to raise funds for the coming elections and to “spy on organizations perceived as left-leaning.”

Just like other countries, the Philippines requires an annual registration of vehicles. In the past, the LTO’s only requirements for vehicle registration are payment of the registration fee, a passing mark in emission testing and an insurance for the vehicle.

According to the LTO, vehicle owners will be charged an additional PhP350 (US$7.65) for RFID stickers which must be prominently displayed in the vehicle’s windshield. Through the introduction of the RFID technology, the LTO expects to generate an additional PhP2 billion ($43.74 million) in revenues.

How did the LTO arrive at this figure? Official data show that in 2008, there were 5,891,272 motor vehicles (MVs) registered with the LTO. Multiplying the number of MVs by 350, one gets 2,061,945,200. Considering an annual increase of 3.72% and 6.53% in 2007 and 2008, respectively, it is likely that the number of registered MVs in 2009 will reach six million so the income from RFID could be more than what is projected.

Interestingly, the fees collected by LTO for the registration of MVs in 2008 amounted to PhP785,492,574 (US$17.18 million), a mere 7.11% of the total revenue collections amounting to PhP11,048,015,054 (US$241.59 million).

In analyzing the argument of the Pinagkaisang Samahan ng mga Tsuper at Operator Nationwide (PISTON; Unified Association of Drivers and Operators Nationwide) and other groups that the funds from the RFID technology might be used in the May 2010 elections, it must be remembered that they are not referring to the total estimated PhP2 billion but mainly the collections from January to April.

As regards allegations that the Philippine government might use the RFID for surveillance, one only needs to be aware that the Soviet Union has used radio waves as early as 1945 to spy on its perceived enemies. For its part, the Allies during World War II used a similar technology like the transponder during World War II to identify friendly or hostile aircraft.

But what cannot be denied is that other countries are using RFID to facilitate cashless transactions. In South Korea, for example, the T-money (described as “pre-paid RF smartcard embedded with CPU to enable self-calculation”) is being used in public transportation like trains, buses and taxis. The T-money basic card can be bought by anybody over-the-counter so it cannot be used by the Korean government to monitor the movement of a specific person.

The RFID has helped South Korea manage its transportation system. For example, it is able to allocate bus routes and control bus intervals. The discounts provided by T-money (e.g., a subway fare of KRW1,000 amounts to only KRW950 when using T-money) also reportedly help motivate Koreans to take public transportation.

Then again, the situation in South Korea greatly differs in the Philippines. The concern of cause-oriented groups as regards the RFID can hardly be called subjective paranoia.

President Gloria Macapagal-Arroyo who is currently running for a seat in the House of Representatives is deeply unpopular and not trusted by majority of Filipinos. Aside from being widely regarded to be pushing for charter change to perpetuate herself in power, she is being held responsible for the increasing number of extrajudicial killings, abductions and other forms of human rights violations.

Under her watch, the  Human Security Act (HSA) was passed in 2007 which is widely perceived to be repressive as it allows, among others, the wiretapping of conversations and the freezing of bank accounts of people suspected to be involved in terrorism, a term so nebulous that legitimate protests may be construed as such.

It is in this context that a supposedly beneficial technology becomes a bane to human rights, particularly a person’s right to privacy. No wonder the RFID is being met with opposition in the Philippines as other countries embrace it to improve the people’s lives and livelihood.

Note: US$1.00 = PhP45.68 (based on OANDA’s Currency Converter as of January 11, 2010)

Today you celebrate your 41st birthday. It’s unfortunate that we’re thousands of kilometers apart so we cannot be together to enjoy your very special day.

Since two weeks ago, I have thought long and hard about my gifts. Finally, I decided to give you two things that come not from my bank account and wallet but from my heart and mind. Just like me, I know that you prefer the inherently priceless over the atrociously expensive.

But before I tell you what my two gifts are, a short explanation is in order: My preoccupation with so many concerns sometimes leads you to think that I do not listen to you, and that I only pretend to do so as my mind wanders off to “more important things” even if I’m with you.

Well, I should clarify a couple of things right now. First, I do listen to every word you say. Second, nothing is more important than nurturing the relationship we have. You are my raison d’etre, in the same way that you always say that I am yours.

Underneath the public image of a serious journalist is a husband yearning for his wife, constantly trying in her absence to answer the proverbial 5 Ws and 1 H — What is she doing right now? Why is she not calling? Who (if ever) is on the other line? When will she call me? Where is she? How is she right now?

With you, I am irony personified as I get flustered by your online presence. I am always at a loss for words whenever we end our day with a two-hour or so conversation on Skype. The reason for my odd behavior is simple: It’s not that I don’t want to talk to you. It’s just that seeing you (albeit virtually) more than makes up for my otherwise tiring day teaching students, checking papers, attending meetings, conducting workshops, writing articles, editing papers, among others.

That you are married to a teacher is something you could live with, as your parents used to be college professors. But I know that being married to a journalist is tortuous at the very least, what with the constant necessity for me to spend a lot of time reading, writing, editing, among a million other tasks.

I do apologize if my work gets the better of me and I sometimes forget that we should be spending more time together. On the occasion of your 41st birthday, consider this promise as my first gift to you: I will spend more time with you.

What’s my second gift? To prove that I do listen to every word you say, I know that shortly before we got married, you had the chance to listen to all of the 12 songs in the Rosas ng Digma (loose translation: Rose of War) album. I distinctly remember that your favorite cut is titled “Sa Duyan ng Digma.”

Allow me at this point to make it our song as I translate it into English, a feat that you know is very hard because translation is not my specialization (aside from the fact that singing is my Waterloo). Even at the risk of public embarrassment, I admit that I spent the whole day yesterday doing this.

I know it’s not perfect, but the perfection I strive for is not mastery of the language but the shaping of my identity to be deserving of you.

Happy birthday. I hope you enjoy your day and sing our song of joy.

(Huli sa dalawang bahagi)

Walang problema sa intensiyon pero may malaking isyu sa implementasyon.

Hindi dapat pagdudahan ang motibasyon ni Ella noong Oktubre 21 na ipakalat sa pamamagitan ng kanyang blog ang diumanong pananatili ng relief goods sa warehouse ng Department of Social Work and Development (DSWD). Hangga’t walang ebidensiyang ginawa niya lang ito bilang taktikang search engine optimization (SEO), mainam na iwasan ng ilang bloggers ang pagbibigay ng walang batayang kuro-kuro.

Usapin kasi ito ng empirikal na datos. May limitado man akong kaalaman sa SEO (patunay nito ang mataas na Alexa traffic rank at Google PageRank ng dannyarao.com), wala akong karapatang husgahan si Ella na sinulat niya ang nasabing post para lang makakuha ng web traffic batay sa kanyang itinakdang search strings. Nasaan ang datos bilang pagpapatunay dito? Anong viral campaign ang diumanong nais na gawin ni Ella at ano ang kanyang layunin? Kasama ba siya sa diumanong destablizers na nais pabagsakin ang pamahalaan? Binayaran ba siya ng oposisyon para magpalaganap ng impormasyon laban sa DSWD? Kung oo ang sagot sa huling dalawang tanong, kailangang maglabas ng pruweba.

Walang lugar ang spekulasyong isinasapubliko sa pagpapataas ng panlipunang diskurso. Iba ang obhetibong paglalahad ng pagsusuri sa subhetibong pagbibigay ng unang pumasok sa isip. Ang una’y malalim na pinag-iisipan, ang huli’y mabilis na pinapalaganap.

Ang pakikipag-unahan sa pagpapakalat ng hindi-beripikadong impormasyon ay tuksong dapat labanan sa panahon ng new media. Ang pikit-matang pagdedesisyon ay gawain lang ng isang indibidwal na madalas na ginagamit ang mga katagang “puwede na” at “bahala na.”

Maaaring maiugat ang pagpapadala sa “tukso” sa “angking kagandahan” ng teknolohiyang kontrolado ng maraming blogger. Alam nating lahat na malaking tulong ang convergence na hatid ng new media (na kung saan bahagi ang blogosphere) sa pagbibigay hindi lang ng teksto kundi ng mga larawan at streaming audio at video. Bukod sa pinagsamang katangian ng print at broadcast, kayang-kaya ng new media ang mabilisang pagpapakalat ng impormasyon. Dahil sa katangiang ito, nauunahan ng blogosphere at social media ang mga organisasyong pang-midya sa print, radyo at telebisyon sa pagbabalita, lalo na sa panahong mabilis ang mga pangyayari tulad ng bagyo o coup d’etat.

Sa aking pagsusuri ng maraming blog entry, minsa’y may nararamdamang tagumpay ang maraming blogger tuwing nauunahan nila sa pagbabalita ang tinatawag na tradisyunal na midya. Halimbawa, maraming blogger at social media user ang bumatikos sa mga organisasyong pang-midya nang may nagpalaganap ng balitang walang peryodistang nasa House of Representatives (HOR) noong gabi ng Hunyo 2 nang aprubahan ang House Resolution No. 1109 na naglalayong buuin ang constituent assembly para baguhin ang Saligang Batas. Pero lumabas na hindi pala totoo ang balita.

Puwedeng dala ito ng emosyon dahil kahit naman sinong nagmamahal sa bayan ay natural na magagalit sa gawi ng mga tiwali sa pamahalaan. Pero sa kabila ng galit, kailangan pa rin ang hinahon sa pagpapalaganap ng impormasyon. Ang isang emosyonal na blog entry, status update o tweet ay hindi nakakatulong sa paghuhubog ng opinyong pampubliko lalo na’t kung batay lang ito sa subhetibong pagtingin sa isang pangyayari.

Isipin mo na lang: Ano ang magiging epekto sa iyo kung sakaling gumamit ako ng malulutong na mura sa aking pagsusuri ng anumang katiwalian sa lipunan? Paano na lang kung puro personal na atake lang ang gagawin ko sa aking mga katunggali? Kung sakali, makakatulong ba ang mabilis na nakuha pero maling impormasyong gagamitin ko sa aking mga artikulo? Bukod sa makakaapekto ang mga ito sa aking kredibilidad, hindi nito mapapataas ang antas ng diskurso na lubhang kinakailangan para mamulat ang mga mamamayan sa pamamagitan ng panulat.

Kung susuriin ang post ni Ella, wala kang pagdududa sa intensiyon niyang magbigay ng impormasyon sa publiko. Kahanga-hanga pa nga ang tapang niyang kunan ng litrato ang loob ng DSWD warehouse para patunayan ang napakaraming relief goods na sinabi niyang hindi naipapamigay sa mga nangangailangan.

Pero sa kabila ng malinis na intensiyon, ano ba ang nilalaman ng kanyang artikulo?

Sa unang talata pa lang, kapansin-pansin ang sensationalism sa paglalahad ng detalye. Halimbawa, dahil sa kahalagahang maipalaganap ang mahalagang impormasyon, sinulat niyang “I disabled a plugin so you can copy the photos of relief goods rotting in DSWD warehouses.” Kung ang relief goods ay tunay na nabubulok, ibig sabihin nito’y perishable items ang mga nasa warehouse ng DSWD. Pero ang kitang-kita sa mga larawan ay mga kaldero, tubig, banig, kumot, laruan, sabon at mga de-latang pagkain tulad ng sardinas at pork and beans (na hindi malinaw kung kailan ang expiration).

Malabo rin ang paglalahad ng importanteng datos. Sinulat niyang nakapanayam ng isang patnugot ng Philippine News si DSWD Sec. Esperanza Cabral pero lumalabas na ang sekretarya lang ng huli ang nakausap, batay sa sumunod na talata at sa hiwalay na pahayag ng nasabing patnugot (na kung naging maingat lang si Ella sa atribusyon ay sinulat sana niyang columnist at contributing editor ng Philippine News). Kahit na hindi niya alam ang kaibahan ng editor sa contributing editor, malaking tulong ang paglalahad ng tamang datos sa pagpapaliwanag ng mahahalagang punto.

Kailangan ding banggitin ang kanyang mga spekulasyong hindi nagpapalalim kundi nagpapababaw sa diskurso: “The relief goods are not moving. By the way things look, they are not going anywhere. Hindi maglalakad mag-isa ang mga donations na ito papunta sa mga evacuation centers.”

Walang lugar sa responsableng blogging ang huling pangungusap dahil mas mahalagang ipaliwanag nang malalim (at nang mahinahon) kung bakit sa tingin ni Ella ay mananatili sa loob ng DSWD warehouse ang relief goods, batay sa mga naobserbahan niya.

Tungkol na rin sa kanyang obserbasyon, nabanggit ni Ella na pinagbawalan silang kumuha ng litrato sa loob ng warehouse. Hindi sapat ang sinulat niyang “I wonder why.” Ang sinumang pinagbawalan ay pinagsabihan, at madali namang itanong kung bakit ganoon ang patakaran. At kung sakaling ayaw magbigay ng dahilan, ito ang puntong mahalagang isulat dahil ipinapakita nito ng kawalan ng transparency at accountability ng kasalukuyang administrasyon kahit sa panahon ng trahedya. Sa kontekstong ito, magkakaroon din ng malakas na batayan ang patagong pagkuha ni Ella ng mga larawan.

Kahit na sabihing personal na naratibo ang nasabing post ni Ella, hindi nakakatulong ang sumusunod na pahayag kaugnay ng isyung ang lokal na relief goods lang ang nire-repack ng grupo niya: “Mahiwagang mga kahon from Japan Aid…Hindi rin ito kasali, of course. Hindi namin alam kung ano ang laman nito. ‘Imported’ are not included, we have concluded.” Napakaseryoso ng mga ganitong alegasyon at lubhang kinakailangan ng sapat na datos bilang batayan ng nasabing konklusyon. Malinaw na hindi sinusuportahan ng mga larawan ang kanyang mga argumento.

Bukod sa pagtalon sa konklusyon, halatang-halata ang kawalan ng hinahon sa paglalahad ng argumento. Sa puntong ito, hind ko tatanggalin ang mga nakasulat na mura at mga salitang inilagay sa malaking titik na nagsisilbing paliwanag sa litrato ng isang trak ng DSWD na may nakasulat na Do Not Delay: “YOU THINK?? WTF is the matter with these people? Mag-iisang buwan na mula nang masalanta ang mga kababayan natin. ISANG BUWAN!! Do you mean “do not delay ang dati nang delayed”?? Shet…Anong ginagawa ng mga donations na ito sa warehouse?? APAT na warehouse ang nasa loob ng compound na ‘yon! APAT na warehouse na punong-puno ng inaalikabok na relief goods! Relief goods na ayaw yata ibigay sa mga nasalanta. Halatang-halata.”

Sa kabila ng mga kahinaan sa pagbibigay ng makabuluhang impormasyon, masasabing may positibong epekto ang sinulat ni Ella dahil napakilos nito ang DSWD sa pamimigay ng relief goods. At kung noon ay bawal diumanong kunan ng larawan ang loob ng warehouse, pinapasok na ang midya para siyasatin kung ginagawa nga ba ng DSWD ang trabaho nito.

Masasabi tuloy na nakamit ni Ella ang layunin niyang mapakilos ang DSWD at makatulong sa mga nasalanta ng mga bagyo. Bagama’t karapat-dapat siyang bigyan ng papuri, sa aking palagay ay kailangan pa rin siyang paalalahanang may kaakibat na responsibilidad ang pagpapakalat ng impormasyon sa pamamagitan ng blog. Totoong limitado lang ang kasalukuyang naaabot ng Internet dahil 24 milyong Pilipino lang ang gumagamit nito. Pero nagiging batayan ng mga ulat ang anumang importanteng impormasyong nasa Internet, lalo na sa blogosphere at social media.

Sa kaso ni Ella, kailangan lang asahan ang paggamit ng nasabing post at pagsisiyasat ng midya sa mga alegasyon niya. At nang mapatunayang may ilang kamalian sa datos, karapatan ng midyang iulat ang mga ito hindi para pahiyain si Ella kundi para iwasto ang anumang kumakalat sa Internet. Tungkulin ng midyang suriin ang katotohanan at alamin ang konteksto sa kawalan ng kakayahan at kahandaan ng mga ahensiya ng gobyerno sa panahon ng trahedya.

Sa aking palagay, nararapat na ipagpatuloy ni Ella at ng mga blogger ang pag-uulat sa mga nangyayari sa ating lipunan. Pero ibayong pag-iingat ang kailangang gawin sa proseso ng blogging.

Hindi katulad noong dekada 90 na kailangan ng kaalaman sa web publishing, ngayon ay napaka-user friendly ng content management system (CMS) na ginagamit sa blogging tulad ng WordPress.

Dahil dito, kahit sino’y puwedeng magkaroon ng blog, mula sa mga responsableng peryodistang bukas na niyakap ang bagong teknolohiya hanggang sa mga may-edad nang tila walang pinagkatandaan (at patuloy na nagsusulat ng mga walang katuturan). At, siyempre pa, hindi natin dapat kalimutan ang kabataang tulad ni Ella.

Sana’y ang simpleng pahaging na ito sa responsableng blogging ay magmistulang bulong na parating maririnig sa proseso ng pagkakalap ng datos, pagsusulat ng post at pagpapakalat tungo sa pagmumulat.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

If you’re interested in political fiction, try visiting a new website called Great News PH. It works on a tried and tested public relations motto: “Highlight the positive, ignore the negative.”

Mind you, this is not for the weak of heart (assuming you are a concerned human being and not a harebrained lapdog who happens to understand English). You would be treated to pictures and pictures of President Gloria Macapagal-Arroyo (GMA) doing everything and anything for the Filipinos. No, I’m not referring to electoral fraud, extra-judicial killings, kickbacks from anomalous contracts and wanton abuse of power.

In this part of cyberspace, there is obviously an alternate reality where GMA does everything good. According to the website, her milestones in governance include the generation of 350,000 jobs, provision of P150-billion loans and distribution of 15 million cavans of palay (rice; cereal grain), among many other positive accomplishments.

With these impressive numbers, it is not surprising that the title of the website is Great News PH, with the word “great” in obvious reference to the Philippine President.

And in extolling the greatness of the President, even the well-documented accusations against her are practically non-existent. Even if local and international fact-finding groups prove the existence of extra-judicial killings in the country, she cannot be guilty for the simple reason that she is immune from suit while President. Care to know whatever happened to the Senate investigations on anomalous contracts like the botched National Broadband Network (NBN) project costing $329.5 million? These are already non-issues for the government as no evidence has been unearthed, thanks to creative legal ploys like invoking an executive order that prohibits government officials from appearing in congressional inquiries without permission from the President.

Now, what kind of people would come out with a website that could provide misinformation to audiences? I’m sorry if my curiosity got the better of me, but I did a WHOIS lookup on the domain name (greatnews.ph) and this is what I got.

A further quick Internet search shows the name of the company (which has the same registered address in greatnews.ph) registered with the Department of Trade and Industry (DTI): Marish Investments Group. Whether or not this company will play a major role in the 2010 elections remains to be seen, especially if GMA runs as a member in the House of Representatives.

A look-see at Great News PH’s photo gallery shows the President in action.

Looking for a bright idea to stay in power longer? The bulb may give her an answer.
Now what was on her mind when these other photographs were taken?

“Look, up in the sky! Blame god for the flood, not me!”

“I tell you, god was the one who caused the heavy rains.
The flood just so happened to be knee-deep (neck-deep for me!) because…
Wait! Are you listening to me? Look at me!”

“It’s already dark and here I am still sitting on a rubber boat bearing the name of the Manila mayor
who belongs to a different political party! Talk about awkward moment on a not-so romantic night!”

“It’s bad enough that the rubber boat bears the name of a Liberal Party member,
it’s worse that I have to sit beside someone wearing a yellow raincoat.
Can someone tell her to wear blue instead?”

And since Great News PH gives a different picture of reality,
you won’t expect this Photoshopped picture of GMA to be posted there,
even if it is widely being circulated in e-groups and social networking sites.

Just how many friends does GMA have? Perhaps we can find out on Facebook (as advertised in Great News PH)! Notice that she has 6 unread messages in her inbox. By the way, her first name (Gloria) and surname (Arroyo) both have six characters. You’re intelligent enough to know what I’m getting at: 6-6-6. And you don’t have to be a numerologist to know what the three-digit number means.

In case you’re not familiar with the country’s history, the Philippines was colonized by Spain from 1565 to 1898, which is exactly 333 years. That’s half the devil compared to GMA who is the real… Wait, let’s not forget the “great news” alternate reality, an exact opposite of what the eyes can see.

Indeed, GMA is immaculate reincarnate in the eyes of her supporters for whatever reason. In the final analysis, however, one cannot easily dismiss as products of an imaginative mind the crisis besetting the country.

In the era of Gloria, the majority of Filipinos are calling for her resignation from office, never mind if GMA is said to be the ninth “hottest” head of state in the world.

Simply looking around makes you very agitated. Deeply analyzing the context makes you more enlightened.

(Una sa dalawang bahagi)

Gaano na ba kalawak ang impluwensiya ng Internet sa Pilipinas? Ayon sa pinakahuling datos ng Internet World Stats, ang bilang ng mga Pilipinong gumagamit ng Internet ay umaabot na sa 24 milyon (Hunyo 2009).

Limitado man ang saklaw ng kasalukuyang naaabot ng Internet – 27 porsiyento lang ito ng kabuuang populasyong 88.6 milyon (National Statistics Office, Marso 2007) – hindi pa rin matatawaran ang kapangyarihan nito.

Ayon sa Universal McCann Report Wave 3 (Marso 2008), ang mga Pilipinong araw-araw o isang beses sa dalawang araw na gumagamit ng Internet ay umaabot sa 3.7 milyon. At alam mo bang sa bilang ng mga aktibong gumagamit ng Internet, 3.3 milyon (o 90 porsiyento) ay nagbabasa ng mga blog?

Sa kabila ng limitadong saklaw, lumalaki pa rin ang kapangyarihan ng Internet sa pangkalahatan at ng blogosphere sa partikular. Hindi ako makapaniwala sa isa pang datos na ibinigay ng Universal McCann: Tinatayang 2.3 milyong Pilipino ang may sariling blog!

Pabiro kong nabanggit sa isang pagtitipon ng mga Pilipinong blogger noong Setyembre na baka may kaugnayan ang 2.3 milyong Pilipinong blogger sa kawalan ng trabaho sa bansa. Ayon kasi sa Labor Force Survey noong Hulyo 2009, 2.9 milyong Pilipino ay walang trabaho. Siyempre’y nagtawanan ang marami sa pabiro kong paglalagay ng koneksiyon sa dalawa.

Pero ang tanong sa puntong ito: Ano kaya ang nagtutulak sa milyon-milyong Pilipino para gumawa ng sariling blog? Wala pang malinaw na komprehensibong pag-aaral tungkol sa gawi ng mga Pilipinong blogger. Kung pagbabatayan ang pag-aaral ng Technorati na State of the Blogosphere 2009, lumalabas na ang pagpapahayag at pagbabahagi ng kaalaman ay mga pangunahing dahilan: “Self-expression and sharing expertise continue to be the primary motivations for bloggers, and 70% of all respondents say that personal satisfaction is a way they measure the success of their blog… Blogs continue to be defined in a sense by the personal narrative, with 45% of all respondents (but only 12% of Pros) reporting that they blog about their `personal musings.’”

Totoo kaya ang mga ito sa kaso ng Pilipinas? May limitasyon ang pag-aaral ng Technorati. Kahit na ang survey ay isinagawa sa 50 bansa, ang mga respondent ay mula lang sa Estados Unidos (48 porsiyento), European Union (26 porsiyento), Asya Pasipiko (10 porsiyento) at iba pa (16 porsiyento).

Hindi tuloy nakakagulat na ang pangkabuuang paglalarawan ng Technorati sa isang tipikal na blogger ay hindi masyadong akma sa kondisyon ng Pilipinas. Ayon sa pag-aaral nito, “Overall, bloggers are a highly educated and affluent group. Nearly half of all bloggers we surveyed have earned a graduate degree, and the majority have a household income of $75,000 per year or higher. As blogging is now firmly a part of the mainstream, we see that the average blogger has three or more blogs and has been blogging for two or more years. We are also noticing an ever-increasing overlap between blogging and mainstream media.”

Sa usapin pa lang ng taunang kita ng isang pamilya, madaling sabihing masyadong mataas ang $75,000 o P3.5 milyon bilang karaniwang taunang kita ng pamilya ng mga Pilipinong blogger. Ayon sa 2006 Family Income and Expenditure Survey (FIES) ng NSO, ang karaniwang taunang kita ng pamilya (average annual family income) ay P173,000 o $3,681. Kahit ang mga pamilyang nabibilang sa 10 porsiyento ng mga nakaaangat sa Pilipinas (10th decile) ay tinatayang P622,000 o $13,324 lang ang karaniwang taunang kita.

Maaaring may bahid ng katotohanan ang karaniwang taunang kitang P173,000 dahil nangangahulugan ito ng buwanang kitang P14,416 para sa isang pamilya. Pero totoo bang mababa sa isang milyong piso ang taunang kita ng mayayamang pamilya sa Pilipinas?

Tulad ng isang peryodista, gusto kong isiping may pagnanais ang isang blogger na mag-imbestiga. Anuman ang katiwalian o iba pang porma ng kamalian sa paligid niya, dapat lang na siya ay magmasid at magtanong, at pagkatapos ay mangalap ng mahahalagang impormasyon at mabilis na mag-blog.

Sa konteksto ng 2006 FIES, mahirap siyempreng paniwalaan ang mga datos tungkol sa karaniwang kita ng Pilipinong pamilyang mayayaman, lalo na sa sitwasyong napakaraming alegasyon ng mga katiwaliang pinagkakakitaan ng mga nasa kapangyarihan. Milyon-milyon ang diumanong naibubulsa dahil sa mga proyektong sila-sila lang ang nakikinabang. Batay din sa mga lumalabas sa midya, ang mga trahedyang kinakaharap ng bansa ngayon ay pinagkakakitaan na.

Pero sa pag-uulat tungkol sa isyu, iresponsable para sa isang peryodista o blogger na sabihing lahat ng mayayamang Pilipino ay tiwali, at lalong maling sabihing ang lahat ng mga nagtatrabaho sa gobyerno ay kasabwat sa mga katiwaliang ginagawa diumano ng mga tauhan ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo.

Kung sakaling ang Pangulo ay kasalukuyang simbolo ng lahat ng mga bagay na mali sa bansang ito, kailangang maging malinaw sa paglalahad ng mahahalagang datos at pangkabuuang konteksto.

Ipinapakita, halimbawa, sa survey ng Social Weather Stations (SWS) noong Setyembre 2009 na 62 porsiyento ng mga Pilipino ay hindi kontento sa kanyang paggampan ng trabaho bilang Pangulo. Maraming malalimang pag-aaral sa loob at labas ng bansa tungkol sa mga katiwalian na siyang pangunahing dahilan kung bakit negatibo ang pagtingin sa kanya ng maraming mamamayan. Pinatunayan ng isang pag-aaral ng Freedom House noong 2007, halimbawa, ang malawakang korupsiyon sa iba’t ibang ahensiya ng pamahalaan: “Corruption is extensive throughout the Philippine state apparatus, from the lowest to the highest levels. Bribes and extortion seem to be a regular element of the complex connections among bureaucrats, politicians, businessmen, the press, and the public.”

Para sa isang blogger, kailangan ang ibayong pag-iingat sa pagsusuri ng realidad, lalo na’t ginagamit na ng iba pang porma ng midya (print, telebisyon at radyo) ang impormasyong ibinabahagi niya sa publiko. Hindi sapat na sabihing ng isang blogger na siya ay nagsusulat lang para sa kanyang sarili: Ang kanyang blog ay nababasa hindi lang ng iilang kaibigan kundi ng marami pang nais na kumuha ng impormasyon sa isang paksa. Dahil sa mga search engine gaya ng Google at social media gaya ng Facebook, madali nang mahanap ang blog ng isang indibidwal.

Sa konteksto ng pag-iingat, lubhang kailangan ang responsibilidad. May karapatan mang magpahayag ang lahat ng mga blogger sa Pilipinas (at malinaw na nakasaad ito sa Konstitusyon), ang anumang karapatan at kapangyarihang mayroon tayo ay hindi dapat inaabuso. Magiging makabuluhan ang ating kontribusyon sa diskurso ng nangyayari sa lipunan kung responsable nating gagampanan ang proseso ng blogging.

Maraming etikal na pamantayang maaaring pagbatayan ng makabuluhang blogging, at sa katunayan nga’y mayroon nang “A Bloggers’ Code of Ethics” noon pang 2003 na binuo ng Cyberjournalist.net na batay sa “Society of Professional Journalists Code of Ethics.”

Sa puntong ito, hayaan mong ibahagi ko ang aking pagsasalin sa wikang Filipino ng maikling pamantayang inihanda ng Cyberjournalist.net.

ETIKAL NA PAMANTAYAN NG MGA BLOGGER
(Isang pagsasalin ng “A Bloggers’ Code of Ethics”
ng Cyberjournalist.net, Abril 15, 2003)

Maging tapat at walang kinikilingan

Ang mga blogger ay dapat na maging tapat at walang kinikilingan sa pagkakalap, pag-uulat at pagsusuri ng impormasyon.

Ang mga blogger ay dapat na:

• Hindi nangongopya
• Tukuyin ang pinagmulan ng impormasyon at ibigay ang hyperlink dito (kung posible). Ang publiko ay may karapatang malaman kung ang impormasyong ibinibigay sa kanila ay mapagkakatiwalaan.
• Siguraduhing ang mga weblog entry, sipi, titulo, larawan at iba pang laman ay hindi nagbibigay ng maling impresyon sa publiko. Ang mga ito ay hindi dapat ginagawang napakasimple ang realidad o nagbibigay ng maling konteksto.
• Huwag baguhin ang nilalaman ng mga larawan nang hindi inaamin ang mga ito sa publiko. Ang anumang pagpapaganda ng larawan ay katanggap-tanggap lang kung ito ay para sa teknikal na kalinawan (technical clarity). Ang mga montage at ilustrasyong binubuo ng mga larawan ay dapat na may kaukulang titulo.
• Huwag maglabas ng impormasyong hindi totoo – at kung maglalabas ng impormasyong hindi beripikado, maging malinaw na may pagdududa rito.
• Pag-ibahin ang pagtataguyod ng isyu, pagbibigay ng komentaryo at simpleng paglalahad ng datos. Kahit ang pagtataguyod ng isang isyu at pagbibigay ng komentaryo ay dapat na hindi nagbibigay ng maling impormasyon o konteksto.
• Ihiwalay ang pagbibigay ng datos at komentaryo sa mga patalastas at huwag mag-blog sa paraang hindi na makita ang kaibahan sa dalawa.

Bawasan ang pinsala

Ang mga etikal na blogger ay binibigyang-galang ang mga taong pinagkukunan ng impormasyon.

Ang mga blogger ay dapat na

• Magpakita ng pag-intindi sa mga taong maaaring sobrang maapektuhan ng anumang nilalaman ng isang webog. Gumamit ng espesyal na sensibilidad kung tinatalakay ang mga isyung may kinalaman sa mga bata o kumukuha ng impormasyon mula sa mga taong walang-karanasan.
• Maging sensitibo kung humihiling ng panayam o kumukuha ng larawan ng mga taong apektado ng trahedya o nagdadalamhati.
• Kilalaning ang pagkakalap o pag-uulat ng impormasyon ay maaaring magresulta sa pinsala o pagkabalisa. Ang pagkuha ng impormasyon ay hindi lisensiya para maging arogante.
• Kilalaning ang mga pribadong indibidwal ay mas may malaking karapatang huwag magbigay ng impormasyon tungkol sa kanila kumpara sa mga opisyal ng gobyerno o iba pang nagnanais ng kapangyarihan, impluwensiya o atensiyon. Tanging ang malaking pangangailangan ng publiko para sa impormasyon ay nagbibigay-dahilan para panghimasukan ang pribadong buhay ng isang tao.
• Magpakita ng kagandahang-asal. Iwasan ang pagpatol sa kagila-gilalas na pampublikong pang-uusyoso. Maging maingat sa pagbibigay ng tunay na pangalan ng mga batang suspek sa krimen, mga biktima ng panggagahasa at iba pang katulad na krimen, at iba pang mga suspek ng krimen bago ang pormal na paghahain ng kaso.

Magkaroon ng pananagutan

Ang mga blogger ay dapat na

• Aminin ang anumang kamalian at mabilis na iwasto ang mga ito.
• Ipaliwanag ang misyon ng bawat weblog at hikayatin ang publiko sa palitan ng kuro-kuro hinggil sa nilalaman nito at asal ng mga blogger.
• Ibunyag ang mga nagtutunggaling interes, pagiging miyembro ng anumang organisasyon, mga aktibidad at personal na adyenda.
• Huwag paboran ang mga naglalagay ng patalastas sa blog at iba pang grupo at labanan ang anumang pamimilit na baguhin ang nilalaman ng blog para maging pabor sa kanila. Pero kung sakaling gagawin ito, ibunyag ito nang buo sa mga mambabasa.
• Maging maingat sa mga taong nais magbigay ng impormasyon kapalit ng ilang pabor. Kung tatanggapin ang kanilang impormasyon, kailangang ilahad ang mga nasabing pabor.
• Ilantad ang mga hindi-etikal na gawi ng iba pang blogger.
• Sumunod sa parehong mataas na pamantayang itinatakda para sa iba.

Tulad ng inaasahan, iniulat ng mga peryodista ang impormasyong ibinahagi ni Ella at sinubukang kunin ang panig ng DSWD. Sa puntong ito, napilitang magbigay ng pahayag ang DSWD para pabulaanan ang mga akusasyon. Mabilis namang ipinagtanggol at pinuri ng napakaraming blogger at social media user ang ginawa ni Ella. Sa pamamagitan daw niya, muling napatunayan ang kabulukan ng administrasyong Macapagal-Arroyo.

Mainam na suriin nang mabuti ang nakasulat sa nasabing artikulo para malaman kung nakakatulong ba ito sa paghuhubog ng opinyong pampubliko.

(ITUTULOY)

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

Should the youth take part in initiatives like Ako Mismo (loose translation: I myself)?

The youth should actively participate in the movement for social change, but at the same time be very careful in joining formal and informal organizations. They should look not only at the reform agenda but also at the people behind such organizations. There are campaigns that look good in the eyes of the public because of catchy slogans and popular endorsers, but these are organized by profit-seeking companies and publicity-hungry politicians trying to capitalize on advocacies for their own benefit.

Translation: I myself will help the victims of Typhoon Ondoy

The agenda of initiatives like Ako Mismo must be carefully analyzed. For example, Ako Mismo claims that it is an “apolitical effort,” so it is not supposed to help launch the candidacy of any politician. (Then again, wouldn’t online users get a different impression when they see the “Add a yellow ribbon on my commitment” link on the website’s index page? It’s easy to argue that it is meant for a deceased President, but we all know that the yellow ribbon is being appropriated by a presidential aspirant.)

Its pluralism attracts many supporters, but shouldn’t there be a clear statement on how change could actually be done? Why is it silent on important issues like extra-judicial killings, U.S. intervention and the failure of agrarian reform? Letting the youth choose their initiatives could be dangerous and could also end up trivializing the effort, as in the case of nebulous commitments by a few participants posted in Ako Mismo’s Wall of Commitments: “Ako mismo kikilos (I myself will act)” and “Ako mismo ako mismo (I myself, I myself).” What do these commitments mean? There is nothing clear about their promises, so the direction of the Ako Mismo movement becomes undefined.

At this critical juncture of our country’s history, there is no room for being neutral or apolitical. Those who want to lead must be clear as to which way they want their supporters to go.

What do you think are the effects of campaigns like Ako Mismo on the youth?

On the one hand, awareness campaigns like Ako Mismo help raise the social consciousness of the youth. They provide a clear message that there is a need to be involved. But the question of HOW should be deeply analyzed.

Individual initiative is laudable, but the necessity for collective action should be kept in mind. I think this is also a problem with some online campaigns where cyber-activism is being claimed to be the plausible replacement for the activism practiced in the “real world.”

Despite advances in technology, I still believe that rallies, pickets and other creative forms of physically gathering people to symbolically express grievances serve as the best culminating activities for political campaigns. Such activities are not just propaganda tools to gain media mileage. They actually help symbolize collective unrest, making the public aware of the social reality. For as long as such awareness campaigns do not discourage collective protesting (even to the extent of taking the issue to the streets), they can work in the conscienticization process.

Do you think they have an effect on the 2010 elections especially on the participation of the youth?

Awareness campaigns could have an impact on the elections if the call is not just confined to voting wisely. Given the national situation, the youth must also be called upon to help campaign for social change. The nature of involvement is endless — they could actually join in the campaign of the candidates they believe in; youth bloggers could help fact-check media coverage of elections; and social media users (e.g., Facebookers and Twitterers) could help post important information. Again, their activities should be multi-pronged in such a way that they are encouraged to take part in mass actions like rallies whenever necessary.

Will these movements bring about change in the country?

Movements could bring about change only when there is active participation among different sectors of society.

Much as the youth comprise a substantial number of the country’s population and they cut across different social classes, it is still necessary to work hand-in-hand with the basic sectors of society like the peasants and workers. It behooves upon the youth to be conscious of the role of marginalized sectors in social change, and why any kind of reform in society should be geared towards uplifting their plight.

The youth should keep in mind that even if their age group (15-35 years old) cuts across different sectors of society, they should still have an inherent bias for the disenfranchised and the disempowered.

Maraming dapat ipagpasalamat sa Facebook (FB) bagama’t ito rin ang dahilan ng paminsan-minsang pagkaantala ng ilang gawain. Sa panahon ng trahedya’t malayo ako sa Pilipinas, malaking bagay ang social media tulad ng FB para malaman ang nangyayari sa mga mahal sa buhay. Mahalaga rin ito sa mabilis na pagkuha ng impormasyon.

Masasabing may magandang ugnayan ang social media at iba pang porma ng mass media. Kahit na limitado ang naaabot ng Internet sa Pilipinas, may malaking papel ang social media sa pagbibigay ng mga posibleng istorya sa mga publikasyong print at online at sa mga programa sa radyo’t telebisyon. Nakakatulong din ang social media sa pagpapakalat, lalo na sa labas ng Pilipinas, sa mga lumalabas na balita mula sa mga website ng mass media.

Dahil sa FB, nalalaman ko ang kalagayan ng mga kaibigan, lalo na’t maraming trahedya ngayong kinakaharap ang Pilipinas. Bukod sa iba pang social media tulad ng Twitter, malaking tulong ang FB sa pag-alam sa mga pangyayaring may kaugnayan sa bagyong Ondoy (Ketsana) at Pepeng (Param). Siguradong tututukan ko uli ang FB at iba pang social media sa pagpasok ng bagyong Ramil (Lupit) sa Pilipinas.

Totoo namang hindi basta-basta dapat paniwalaan ang impormasyong nakukuha sa social media dahil depende ito sa mga taong nagpo-post ng mga ito.

Marami sa mga kaibigan ko sa FB ay mga kapwa peryodistang nagpupunta mismo sa mga lugar na nangyayari ang mga balita. Dahil dito, may dahilan para paniwalaan ko ang kanilang ipinapalaganap na impormasyon. Para naman sa mga residente ng lugar na apektado, ang kanilang eyewitness account ay masasabing mapagkakatiwalaan lalo na’t kakilala ko sila’t alam kong wala silang dahilan para magsinungaling.

Pero ang teknolohiyang nagbibigay ng mabilis na impormasyon ay maaari ding pagmulan ng pang-aabuso ng ilang tao. Masasabing naging biktima ng nakalalasong impormasyon ang isang babaeng overseas Filipino worker (OFW) sa Dubai dahil may gumamit ng FB account niya at nagpalaganap ng mapanirang status update sa kasagsagan ng bagyong Ondoy: “buti n lng am hir in dubai! maybe so many sinners bak der! so yeah deserving wat hapend.”

Maraming nagsulat ng galit na komento sa OFW na ito. Masyado ngang personal ang mga panlalait na ginawa sa kawawang OFW. Halimbawa, may nagsulat na hahanapin siya sa Dubai at ipapagahasa sa mga Arabo’t kamelyo. Sa pamamagitan ng image editing software tulad ng Photoshop, may ilan pang nag-edit ng kanyang mga larawan sa paraang hindi ko na ipapaliwanag dahil sa sobrang kabastusan.

Dahil madali lang mag-repost ng ganitong klaseng impormasyon, mabilis na kumalat ang mga mapanlait na mensahe’t larawan niya hindi lang sa FB kundi sa social media at mga blog. Pero makalipas ang ilang araw, narinig din ang panig niya: Hindi pala siya ang nag-post ng mapanirang status update dahil matagal nang na-hack ang kanyang FB account at sa katunayan nga’y inireklamo na niya ito sa pulisya ng Dubai.

Kung gagamitin ang termino ng mga peryodista, malinaw na “kuryente” ang istorya. Sa kabila nito, kapuri-puri ang ginawang paghingi ng paumanhin ng maraming blogger at FB user na mabilis na humusga sa kawawang OFW na biktima ng identity theft.

Marami pang isyung kinakaharap ang bansang Pilipinas at inaasahan ang mga gumagamit ng social media tulad ng FB na magbigay ng kanilang opinyon sa mga nangyayari. Pero malinaw na kailangang maging maingat dahil parating nariyan ang posibilidad ng pagpapalaganap ng kasinungalingan.

Sa konteksto ng FB, hindi lang simpleng repost ang nangyayari sa pag-click ng “Share.” Ang pagbabahagi ng kaalaman ay dapat na pinag-iingatan. Hindi lang ito usapin ng personal na reputasyon kundi ng pangkabuuang epekto ng pagpapakalat ng impormasyon. Hindi natin alam, halimbawa, kung ang ating mga kaibigan ay ipapalaganap din ang nasabing impormasyon sa kanilang sariling network sa FB at iba pang social media at blog.

Dahil sa malaking posibilidad ng pang-aabuso at malinaw na ebidensiya na nangyayari ang mga ito, may mga katulad ni Rep. Juan Miguel “Mikey” Arroyo na nagnanais magkaroon ng regulasyon sa FB. Hindi na bago ang mga ganitong argumento. May ilang mambabatas nang nananawagan sa pagkokontrol ng impormasyong galing sa Internet sa iba’t ibang dahilan tulad ng pornograpiya.

Kung matatandaan ang konteksto ng panawagan ni Rep. Mikey Arroyo, kumalat kasi sa FB ang diumanong larawan niyang namimili ng alak sa isang sikat na supermarket sa Katipunan sa gitna ng bagyong Ondoy. Pinabulaanan niya ang akusasyon at sinabing siya ay nasa Malakanyang noong Setyembre 26 (Sabado). Pero hindi malinaw sa kanyang pahayag kung nasaan siya noong Setyembre 27 (Linggo) na pinaniniwalaang petsa ng panakaw na pagkuha ng larawang nabanggit.

Nakita ko ang kontrobersiyal na litrato. Pinili kong huwag ipalaganap ito sa aking FB network. Una, napakalabo ng litrato kaya mahirap malaman kung siya nga ang nasa larawan. Ikalawa, side view lang ang kuha kaya may posibilidad na hindi siya ang kinunan, lalo na’t ang kanyang buhok at pangangatawan ay tulad ng ibang kabataan.

Madaling sabihing nakatira ang pamilyang Arroyo sa pang-mayamang subdibisyong malapit sa sikat na supermarket, pero puwede ring sagutin ito sa paraang ang mayayamang tulad niya ay maraming puwedeng utusang bumili ng alak, lalo na’t malakas ang ulan.

Malalaman lang ang katotohanan kung aalamin ang mismong taong kumuha ng larawan at tatanungin ang mga nagtatrabaho sa nasabing sikat na supermarket kung naroon nga ba si Rep. Mikey Arroyo noong Setyembre 26 o 27.

Pero sa kabila ng sitwasyong ito, walang dahilan si Rep. Mikey Arroyo para magsabing kinakailangang kontrolin ang FB, at nararapat lang na siya ay kondenahin dahil sa kanyang pahayag. Hindi sagot ang regulasyon ng pamahalaan sa Internet o kahit sa social media sa pang-aabusong nangyayari sa kasalukuyan.

Una, ang makikinabang sa anumang porma ng censorship ay hindi ang mamamayan kundi ang mangilan-ngilang may gustong itago sa publiko. Ikalawa, makokompromiso ang malayang daloy ng impormasyon sa midya at ang pagdinig sa iba’t ibang panig ng mga isyu.

Lubos na mahalaga ang kalayaang makapagpahayag sa iba’t ibang midya tulad ng Internet para mamulat ang publiko. Ang sinumang nais na mawala ang kritikal na pag-iisip sa mga mamamayan ay natural na kokontrolin ang midya dahil ang mga ito ay pangunahing daluyan ng impormasyon.

Marami pang trahedyang kakaharapin ang Pilipinas bukod sa mga bagyo. Ang eleksiyon ay mangyayari na sa loob ng ilang buwan at alam natin ang epekto nito sa stabilidad ng ekonomiya’t pulitika ng bansa. May malaking papel na gagampanan ang FB at iba pang social media para sa mabilis na pagpapakalat ng impormasyon sa darating na panahon.

Sa gitna ng trahedya, kailangan ang mas ibayong hinahon para responsableng magampanan ang tungkulin ng lahat ng mamamayan. Ang social media ay nagbibigay ng kapangyarihan para magpalaganap ng impormasyon sa iba pang may koneksiyon sa Internet.

Sana’y matuto tayo sa hindi-masyadong magandang karanasan ng nakaraan at patunayang ang ating kalayaan ay kayang-kaya nating responsableng gampanan. Sana’y patuloy nating labanan ang iba’t ibang porma ng pagsupil sa malayang kaisipan.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.