(Updated April 4, 7:01 pm): N.B. - This was published in Vol. 7, No. 12 (April 2-8, 2008) of Pinoy Weekly (p. 5), the full text of which may also be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/04/medalya-bilang-gantimpala. I’ve decided to post this in advance as a “gift” to my sister whose son and daughter graduated this year.

May dalawang commencement exercises na dinaluhan kaming mag-asawa noong Pebrero at Marso. Nagtapos kasi ang dalawa kong pamangkin sa kolehiyo at elementarya.

Wala man silang nakuhang medalya, ibang klaseng karangalan ang naibigay nila kay Ate na nagpakahirap para makapagtapos sila. Para sa kanya, may magandang ibinunga ang halos walang tulog na pagtatrabaho para lang bayaran ang mataas na matrikula ng mga eskuwelahan nila.

Ang panganay kasi’y nagtapos sa De La Salle College of Saint Benilde sa Maynila; at ang nakababata, sa St. Scholastica’s Academy sa Marikina. Alam nating hindi biro ang matrikula’t iba pang bayarin sa mga eskuwelahang ito bagama’t napakataas ng kalidad ng edukasyong ibinibigay ng mga ito.

Malaking sakripisyo para kay Ate ang pagpapaaral sa dalawa niyang anak. Kahit na nasa ibang bansa siya, parati niyang kinukumusta ang kalagayan nila.

Gusto man niyang makapunta sa Pilipinas sa araw ng kanilang pagtatapos, nanghinayang siya sa malaking gastos sa pamasahe. Ito ang dahilan kung bakit nagkasya na lang siya sa pagbati sa mga anak niya sa pamamagitan ng telepono. Hindi man siya pisikal na nakita, narinig naman ang boses niya.

Katulad ng iba pang magulang, ginawa ni Ate ang lahat para mabigyan ng magandang kinabukasan ang mga anak niya. Ako at ang aking asawa ay lubos na nanghinayang na hindi niya nakita ang kanyang mga anak sa matatawag na “espesyal na araw” nila. Sabihin mang puwede namang ipadala ang mga larawan, iba pa rin ang pisikal na presensiya sana ni Ate sa araw ng kanilang pagtatapos.

Naaalala ko tuloy ang sarili kong pagtatapos noong elementarya, hayskul at kolehiyo. Masaya ako noon, pero hindi lang ito dahil naroon sa aking pagtatapos ang aking mga mahal sa buhay. Ang aking kasiyahan ay masasabing napakababaw dahil nasilaw ako noon sa kinang ng mga gintong medalya.

Aaminin kong ibang kasiyahan ang nadama ko kumpara sa mga tinagurian kong “ordinaryong” gradweyt. Sa loob-loob ko noon, espesyal ako dahil sa aking pagiging honor graduate. Pero ang aking kasiyahan ay may iba’t ibang antas.

Hindi po ito personal na pagyayabang kundi pagtutuwid ng isang kamalian.

First Honorable Mention (o Third Honor) “lang” ako noong nagtapos sa elementarya kaya hindi ako masyadong masaya noon. Dagdag pa rito ang sitwasyong sa dinami-dami ng mga medalyang pang-akademiko, ang nakuha ko lang na karangalan ay “Best in Religion.” Para sa akin noon, hindi ako “magaling” dahil dalawa lang ang medalya ko.

Pero hindi masukat ang aking kasiyahan noong hayskul dahil naging Valedictorian ako’t sa akin napunta ang ang karamihan sa mga medalya sa larangan ng akademiko at pamumuno sa student council. Hindi tuloy nakakagulat na abot-tainga ang ngiti ko noon. Huwag mo sana akong pagtawanan kung sa aking pagtulog sa gabi ng aking pagtatapos noong hayskul, katabi ko sa kama ang mga medalya ko!

Kahit cum laude “lang” ako noong kolehiyo, masasabing may kasiyahan din naman ako dahil nakuha ko ang karangalang “Most Outstanding Journalism Student.” Masasabi mong “bumawi” na lang ako noong nagtapos ng master’s sa isa pang unibersidad na naggawad sa akin ng gradwadong karangalang “With High Distinction” (na katapat ng summa cum laude sa antas na undergraduate.)

“Kay galing naman ng anak ko!” Ilang beses kong narinig ito sa nanay ko habang sinasabitan ako ng mga medalya. Masakit mang aminin, wala akong pagkilala sa pinagdaanan niya para lang makapagtapos ako.

Sa aking valedictory speech noong hayskul, parang pabalat-bunga lang ang aking pasasalamat sa kanya. Mas inisip ko noon ang aking personal na kagalingan at hindi ang konteksto ng aking karanasan, lalo na ang hindi-masukat na sakripisyo ng nanay ko.

Sa okasyon ng pagtatapos ng dalawa kong pamangkin, pumasok sa aking isipan ang aking kamalian. Para sa kabataan, ang pagtatapos ay dapat na okasyon para kilalanin ang mga magulang, lalo na ang mga nagbuhos ng dugo’t pawis tulad ni Ate at ng nanay namin.

Para sa mga magulang ng mga nagsipagtapos, higit pa sa gintong medalya ang kanilang gantimpala, lalo na kung ang mga anak nila’y tutulong sa pag-unlad hindi lang ng pamilya kundi ng buong bansa.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

I was having my car washed at around 10 a.m. today (March 28) when I got this text message from Engr. Mon Ramirez, webmaster of Arkibong Bayan:

Wow! Frnt page pala sa inqr times gmanews tv. N 2 thnk na ala pang 20 katao.

My very loose translation of Mon’s text message: Wow, the activity got front-page treatment in the Philippine Daily Inquirer (PDI), Manila Times (MT) and GMANews.TV. And to think that there were less than 20 people at the picket.

I immediately looked for a copy of today’s issue of the PDI. Feel free the read the online version of the front-page article titled “Protesters hound Neri at UP meeting.”

When I arrived at UP, I looked at the front page of today’s issue of the MT and my friend Mon was right.

As regards today’s issue of the Philippine Star (PS), an article on page 5 titled “Neri jeered at UP” had an interesting source.

Yes, we thank our friends in the media for covering the event even if they were informed only at the last minute.

Of course, I should mention that Mon had been quick to upload the pictures of the activity to Arkibong Bayan. Here’s one of them.

That’s all for now. Thank you for reading!

If you’re against corruption (and want to have fun at the same time), you should play the game called Who Wants To Be A Billionaire Presents: NBN-ZTE (Reloaded).

My wife forwarded the PPS file to me and I can’t help but share it with all of you.

While I’m sure that whoever designed it won’t mind my decision to disseminate his or her work, I hope that the person responsible for this game would contact me so that he or she will be properly credited.

While this was done in the spirit of (political) fun, this game can test your knowledge of current events in the Philippines, particularly the controversy surrounding the national broadband network (NBN) project.

Suffice it to say that I had a blast answering the questions. Modesty aside, I aced the test and I am now a “virtual billionaire.”

How did you fare? Do let me know. Thank you for reading.

Would you buy grammatically challenged products?

Jamie Alarcon, a former student of mine, sent me this picture taken inside a popular supermarket along Chino Roces.

Apparently, foreign industrialists don’t make cheese the way they used to! Does the same go for “that thing you use to tie your hair?” Check out the picture below.

In case you don’t know, elastics are normally made of latex and are used in braces. I have yet to meet a person who has hair in his mouth!

Now, get ready for a triple rhyme: Elastic band, on the other hand, means rubber band. The product being sold resembles the latter. As I said, it’s that thing you use to…you know what I mean.

After looking at another product below, I can’t help but ask: Is there such a thing as an “official” or “professional” pair of scissors?

Please keep in mind that when you write, you have to think in terms of counter-examples, especially in using adjectives and adverbs.

The problem with this sign is not the word but a misplaced punctuation mark.

If the intention were to state that the calculator has eight digits, then there’s no need for a dash. But if the phrase “eight digits” were used as an adjective, the label should read “8-digit electronic calculator.”

I’m sure you can easily detect what’s wrong with this sign.

By the way, if you want to read more grammatically challenged toys, feel free to read my previous post in January 2008.

Now that we have an idea of what not to buy, let me ask you: Would you be willing to buy from retail outlets that have these notices?

The first is a case of too many punctuation marks, and the second is a case of…where do I start? Just for the record, I was not the one who put editing marks on the second sign.

Anyway, after all those buying and selling, let’s now proceed to eating!

When my wife and I went to Boracay in early February, we can’t help but take this picture.

We chose not to eat at that restaurant. Much as the “eat all you can” promotion is tempting, we do not know who or what is fresh: Is it the cook or the ones being cooked?

And since you’ve been patient enough to read several funny signs I’ve posted, I will give you a rare opportunity to get a free copy of the February 2008 issue (Volume 5, Number 1) of Plaridel: A Journal of Philippine Communication, Media, and Society. You should know that as faculty member and director of the Office of Research and Publication (ORP) of the University of the Philippines College of Mass Communication (UP CMC), I am entitled to several copies of the journal. What I’ll give you, if ever, is one of my free copies. Anyway, there are only two simple rules. First, analyze the picture below and tell me what’s wrong with the use of one word. Second, post a comment here, identifying what you think is the misused word and why this is so. The first one to post the correct answer gets the free copy of the Plaridel journal.

• Update (March 27, 1:50 pm): An hour into the contest and I already have a winner. Read the comments for details.

Are you ready? Here’s the picture I took at a restaurant inside Blue Wave (Marquinton) in Marikina City.

Thank you for reading. Cheers!

N.B. - I hope that you can make it on March 27, the short notice notwithstanding. Thank you.

Expect two things from Romulo Neri on March 27 (Thursday).

First, he will make a rare appearance at the University of the Philippines (UP) Diliman, his alma mater. Second, he will be greeted by a protest action there.

Concerned UP faculty, students and staff will hold a picket at Quezon Hall from 8:00 to 9:30 am to protest the continued stay of Neri as chair of the UP Board of Regents (BOR), the university’s highest policy-making body.

The BOR is scheduled to meet at Quezon Hall at that time. As chair of the Commission on Higher Education (CHED), Neri concurrently chairs the UP BOR.

Concerned individuals and UP-based organizations are expected to press anew their demand for Neri’s resignation as CHED Chair, a call that was passed in a resolution of the University Councils of UP Diliman and Manila. They will also take issue on the Supreme Court’s 9-6 decision in favor of Neri’s invocation of “executive privilege,” arguing that it is a decision against truth and accountability.

Media coverage is requested.

Update (March 27, various times): Below is a partial list of media reports on the picket at Quezon Hall during the March 27 BOR meeting.

• GMANews.TV: “UP employees stage picket, urge Neri to tell the truth“
• Inquirer.net: “Neri lauds SC decision, is met by protest in UP“
• GMANews.TV: “Neri feeling pressure from students“

N.B. - This was published in Vol. 7, No. 11 (March 26-April 1, 2008) of Pinoy Weekly (p. 5), the full text of which may be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/03/sana%E2%80%99y-magretiro-na-si-manny-pacquiao.

Huwag sanang magalit ang karamihan kung iniisip kong dapat nang magretiro si Manny Pacquiao.

Alam nating marami na siyang napatunayan. Ang pinakahuling laban niya kay Juan Manuel Marquez noong Marso 16 ay testamento sa kanyang kakayahan bilang boksingero. Kahit na maraming hindi kumbinsido sa desisyon ng tatlong hurado (split decision na pabor kay Pacquiao), hindi maikakailang ginawa niya ang lahat para manalo.

Sa kanyang pagbabalik sa Pilipinas noong umaga ng Marso 24, sinabi niyang may “crab mentality” ang mga Pilipinong hindi naniniwalang siya ang nanalo sa kanyang pinakahuling laban. Ang mas mahalaga raw isipin ay ang pagkakaisa ng mga Pilipino tuwing may laban siya.

Sa kontekstong ito ng “pagkakaisa” dapat tingnan ang aking argumento para sa kanyang pagreretiro. Ano ba kasing pagkakaisa ang nangyayari tuwing may laban siya? Halos lahat ng mga tao, mahirap man o mayaman, ay nakatutok sa nangyayari sa laban. Ang mga may pera ay kadalasang nagpupunta sa mga mall para tunghayan ang pinakahuling pangyayari. Para sa mga walang pera, kailangang magtiis na lang sa delayed telecast sa telebisyon na mas mahaba pa ang mga patalastas kaysa aktuwal na laban.

Ayon sa mga pulis, ang isang positibong resulta ng ganitong “pagkakaisa” ay ang pagbaba ng krimen sa araw ng laban ni Pacquiao. Tila kahit ang masasamang loob ay may mga nirerespeto ring araw!

Sa aking palagay, halos lahat ng Pilipino ay nagnanais na manalo siya, at mas higit ang kasiyahan ng karamihan kung mapapatumba niya ang kanyang kalaban. Ang sinumang naghahangad ng kanyang pagkatalo ay mas malala pa sa masasamang loob. Sila ay mga traydor sa lahi at kailangang tratuhing kaaway.

Pero hindi ba’t napapaligiran din si Pacquiao ng mga traydor at kaaway ng nakararaming mamamayan? Lahat man sila ay naghahangad ng kanyang pagkapanalo, pinipilit nilang gamitin ito para maisulong ang kanilang interes.

Madali namang matukoy ang ganitong klase ng traydor at kaaway: Sino ba ang mabilis na tumatabi kay Pacquiao kapag siya ay kinukunan o iniinterbyu ng midya? Sino ba ang nag-uugnay ng pagkapanalo ni Pacquiao sa umuunlad na ekonomiya ng bansa? Sino ba ang nagsasabing kailangan lang tularan si Pacquiao para gumanda ang buhay, at hindi kailangan ang mga kilos-protesta?

Pero kailangang isiping ang kanilang krimen ay hindi lang pagnanakaw ng eksena kundi ang malawakang pagnanakaw sa kaban ng bayan. Hindi man napapatunayan sa korte ang kanilang krimen, malinaw ang kanilang pagsasamantala sa mamamayan sa pamamagitan ng pagkukumpara sa kanilang aktuwal na kinikita bilang opisyal ng pamahalaan sa kanilang pang-ekonomiyang katayuan.

Ang mga nasabing traydor at kaaway ay mas gugustuhing madalas ang laban ni Pacquiao. Napapaganda kasi ang kanilang imahe sa publiko kung kasama ang pambansang kamao. Higit sa lahat, napapanatili ang isang klase ng pagkakaisa na mas angkop na tawaging eskapismo (escapism).

Ang mga laban ni Pacquiao ay nagsisilbing pansamantalang pagtakas sa problemang kinakaharap ng mga tao. Pero kailangang idiing pagkatapos ng laban, ang pansamantalang pagtakas na ito ay hindi nagreresulta sa agarang pagharap sa mga problema. Sa halip, ito ay nagbubunga ng pag-asam sa mga susunod na laban para lubos na maramdaman ang pagtakas sa problema ng nakararaming Pilipino, kahit na pansamantala lamang.

Para sa mga tunay na traydor at kaaway, kailangan ang eskapismo para mabigyan ng maling konsepto ng pagkakaisa ang mamamayan at mapanatili sila sa kapangyarihan. At dahil nagagamit si Pacquiao at ang kanyang mga laban ay nagiging instrumento ng pambansang pagkalimot, napapanahon na, para sa akin, ang permanenteng niyang pag-alis sa boxing ring.

Sa ganitong klaseng argumento, hindi ba’t isang porma ng nasyonalismo ang panawagan para sa kanyang pagreretiro?

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.

It starts with a snicker and ends with a finger.

While there’s nothing ungrammatical about this installment of funny signs, sometimes it makes you wonder what’s on the mind of those who thought about these brand names which my wife and I found while buying food at a popular supermarket.

I can understand that chocolates can be named Kisses or Hugs, as these are marketed as being synonymous with love and care. But don’t you wonder why this is the name of a popular chocolate?

You and I can more or less understand if a brand of chocolate has to do with happiness or togetherness. But I’m sure you know that there is a difference between a smile and a laughter, and a laughter and a snicker. (The latter, just so we’re clear, is a disrespectful laugh.)

Maybe it’s just me, but I won’t give this brand of chocolate to my wife. She might think that I was snickering when I bought it.

This next brand of chocolate is not as disrespectful as it is “demonic.” Okay, maybe it’s just me again.

For some strange reason, the first thing that came to mind after reading the brand name is demonyito (little demon). Did you have this impression?

Since I seldom eat chocolates, you should know that I haven’t tasted it yet. For all we know, there could be something “devilish” or “sinful” in the taste, very much like the Devil’s Food Cake.

Even if this particular health drink has been widely publicized. I still can’t understand why it should be named after a gland secretion. Is there something salty about this drink?

A quick research shows that this is a popular health drink in Japan. According to its official website, it is “a mild tasting, refreshing drink which replenishes body fluids lost through perspiration.” While it’s commendable for the company to make the product available to health conscious Filipinos, shouldn’t we rethink the name? Again, maybe it’s just me, but I don’t like the idea of drinking something that’s named sweat!

For our last funny brand name, let us review the parts of the chicken that we eat. If memory serves, these are mainly the thigh, leg, breast, rib, wing, neck and feet. Is the sign below a case against genetically modified organisms (GMOs)?

From what I know, chickens have wings and feet, not fingers. While the chicken pieces are shaped like (human) fingers, it looks awkward if they were packaged as “chicken fingers.”

In relation to this, you may ask, “Do chickens have nuggets?” Of course, you already know the answer. Thank you for reading!

My wife and I have been living in Marikina since 2005. But it was only last March 9 (Sunday) that we, together with a couple of in-laws, had the time to go to the World of Butterflies which is just a few blocks away from our house.

I won’t discuss the features of this particular home to several species of butterflies lest I spoil your planned visit there. Besides, as the title suggests, the reason for this post has more to do with sex and grammar.

Huh? What am I writing about? Anyway, before I give you the answer, I’d like to show you what you can see should you decide to go to the World of Butterflies.

Isn’t that beautiful? Of course, you may answer with a counter-question, “Isn’t that obvious?”

Anyway, let’s cut right to the chase and show you this funny sign that has to do with sex and grammar.

Had the sign been properly edited, it would have read:

MATING CAGES

An enclosed area where mating of butterflies, which could last up to 24 hours, takes place.

I still can’t get over the fact that the copulation period for butterflies lasts up to 24 hours or one full day. This situation more than makes up for their very short life span, don’t you think?

That’s all for now. Thank you for reading!

N.B. - On the occasion of Lent, please bear with me as I become a bit spiritual in explaining an important point about self-reflection.

Sa panahon ng Semana Santa, magandang pag-isipan ang kalagayan hindi lang ni Kristo noon kundi ng nakararaming Pilipino ngayon.

May pagkakahalintulad man sa matinding sakripisyo, mapapansing si Kristo’y may malinaw na katapusan ang paghihirap at, kung paniniwalaan ang bibliya, nagkaroon siya ng buhay na walang hanggan.

Anuman ang iyong relihiyon, mapapansin mong ibang kalbaryo ang pinagdaraanan at ibang krus ang pinapasan nina Juan at Maria.

Bagama’t nakasulat sa bibliya ang garantiya ng buhay na walang hanggan para sa mga matuwid (Mateo 25:45-46), hindi dapat makontento ang nakararaming mahihirap sa pagtitiis. Lalong hindi dapat isiping may kapalit na ligaya ang bawat hinagpis sa kasalukuyan.

Ayon kasi sa Mateo 5:3-4, “Pinagpala ang mga mapagpakumbabang-loob sapagkat sa kanila ang paghahari ng langit. Pinagpala ang mga nahahapis sapagkat sila ay aaliwin.”

Ang mga nakikinabang sa pagiging mapagtiis ng nakararami ay ang mga nabubuhay sa hindi masukat na karangyaan. Hindi ba’t mas mainam para sa mga nasa kapangyarihan kung ang nakararami ay maniniwalang ang lahat ng kanilang paghihirap ay may kaukulang gantimpala sa “bandang huli,” o baka mas angkop ang mga katagang “huling hininga?”

Kung walang pagkilos mula sa nakararaming mahihirap, mas mapapanatili ang kapangyarihan at kayamanan ng iilan. Kahit na sabihing walang pinipiling panlipunang katayuan ang relihiyon, ang mga itinuturo ng kinikilalang diyos ay binibigyan ng ibang kahulugang ayon sa interes ng mga nasa kapangyarihan. Maka-mahirap man ang imahe ni Kristo, halimbawa, mapapansing mas binibigyang-pansin tuwing Semana Santa ang kanyang pagtanggap sa lahat ng mga hagupit at iba pang porma ng pagmamalupit.

Kung may aral tayong makukuha sa naging buhay ni Kristo sa mundong ibabaw, ito ay ang pagpanig sa mahihirap at pag-aalsa laban sa mga nang-aapi.

Mula nang una itong ipalabas noong 2004, maraming Pilipinong nanood ng pelikulang “The Passion of the Christ” sa kabila ng mga bayolenteng eksena nito. Ito ay hindi lang dahil sa kontrobersiyang kinasangkutan ng pelikulang ito sa Estados Unidos kundi dahil sa pagiging relihiyoso ng karamihan sa atin.

Dapat din nating isaalang-alang ang rating na Parental Guidance (PG-13) na ibinigay ng Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB) dito sa Pilipinas. Napakababa ng rating na ito kumpara sa ibinigay na rating ng Motion Picture Association of America (MPAA) na Restricted (R)? Simple lang naman ang ibig sabihin nito: Mas maraming Pilipinong nabigyan ng oportunidad na makapanood ng pelikulang ito kumpara, halimbawa, sa iba pang bansang tulad ng Amerika na napansin ang matinding karahasan sa pelikula, kahit na ito ay tungkol kay Kristo.

Makatotohanan diumano ang mga eksena, kaya kailangang ipakita ang paghihirap ng isang duguang diyos na nagkatawang-tao. Pero ang naging problema sa pelikulang ito ay ang pagbibigay ng mas malaking atensiyon sa hindi-masukat na paghihirap kaysa sa konteksto ng matinding sakripisyo’t pakikibaka.

Hindi ito kakaiba sa itinuturo ng ilang mga tinaguriang eksperto sa bibliya na panig (lantaran man o hindi) sa mga nasa kapangyarihan. Sakripisyo’t pagtitiis ang kanilang bukambibig sa mga naghihirap: “Kung si Kristo nga’y nakaya ang lahat ng matinding paghihirap, hindi ba’t dapat na ganito rin ang mga tao?”

Sa konteksto ng mga problemang kinakaharap ng mamamayan, ang lahat ng ito ay dapat daw tingnang “pagsubok ng diyos.” Pero paano na lang kung ang mga problema ay bunga ng tiwaling gawi ng mga nasa kapangyarihan? Dapat bang pagtiisan na lang ang abang kalagayan?

Ngayon po ay Semana Santa. Isaisip natin ang mga aral ni Kristo hinggil sa pagkakaisa at pagkilos, lalo na’t hindi lang isa kundi sanlaksa ang mga Hudas sa ating lipunan.

N.B. - This was published in Vol. 7, No. 10 (March 12-28, 2008) of Pinoy Weekly (p. 5), the full text of which may also be retrieved from http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/03/para-sa-estudyanteng-nakikibaka.

Hindi ito sermon mula sa nakatatanda kundi isang munting paalala.

Alam mo na ang iskedyul ng mga kilos-protesta mula ngayon hanggang sa pagtatapos ng semestre ngayong Marso. Malamang na magpapatuloy pa ang mga ito hangga’t ang Pangulo ay hindi pa bumababa sa puwesto.

Inaasahan kang makiisa sa mga ito para ipakita sa mga nasa kapangyarihan ang malawakang pagtutol ng mamamayan sa katiwalian ng pamahalaan at pangkalahatang kabulukan ng sistema.

Nasa iyo ang desisyon kung hanggang saan mo gustong dalhin ang iyong pagkilos. Sa isang lipunang “normal,” tungkulin ko bilang guro na sabihan kang unahin ang pag-aaral dahil ito ang pundasyon ng iyong magandang bukas.

Pero alam mong malayo sa “normal” ang ating kalagayan, at wala akong karapatang sabihing magkakaroon ka ng magandang bukas dahil lang sa nakapagtapos ka ng pag-aaral. Bilang estudyanteng may mataas na antas ng kamulatan, alam mong ang pagtatapos ng pinili mong kurso sa kolehiyo ay hindi awtomatikong magpapaunlad sa iyong buhay.

Sa katunayan, mula sa pagiging kasama sa mga kilos-protesta, baka magiging kasama ka na lang sa lumalaking bilang ng mga walang trabaho. O mas malala pa, baka magiging kasama ka na lang sa nabigyan ng trabaho kapalit ng iyong prinsipyo.

Ito ang dapat mong iwasan – ang pagkawala ng pakikibaka sa iyong pagtanda.

Marami na akong kakilalang seryosong kasapi ng parlamento ng lansangan na naging seryosong empleyado ng tubo. Tuluyan na nilang kinalimutan ang kahalagahan ng pagkilos, at kasama na sila sa kumokondena sa mga nangyayaring protesta bilang “simpleng pinagdaraanan lang ng kabataan.”

Napapailing na lang ako sa kanilang katwiran: “Dati rin kaming aktibista, pero namulat kami sa katotohanang mahirap baguhin ang sistema. Kailangan din naming kumita para sa pamilya, kaya mas mabuti pang isipin na lang ang sariling pag-unlad kaysa mapaos sa kasisigaw sa mga problemang mas matanda pa sa atin.”

Sigurado kong may mga kakilala kang may ganitong aktitud na kumukumbinsi sa iyong kalimutan na ang pagmamartsa dahil ang iyong pagsigaw ay pansamantala lang ang alingawngaw. Kahit sabay-sabay kayo, lulunurin lang ng ingay ng tao’t sasakyan sa lansangan ang anumang mensaheng nais ipahatid. Ang nakararami diumano ay may praktikal na pangangailangang kumita para gumanda ang buhay ng pamilya.

Malamang na may mga panahong nagdududa ka kung tama ba ang pinili mong tahakin. Habang ang mga kaklase mo’y pinoproblema lang ang kasiyahang gagawin sa pagsapit ng gabi, nakikipagpulong ka sa iba pang kasama para sa mga susunod na pagkilos. Sa halip na malasing sa alak at basta na lang tumumba sa tindi ng tama, pinipilit mong magising sa tapang ng kapeng iniinom para labanan ang antok.

Mula sa iilang nakatatandang alam ang iyong pinagdaraanan, maniwala kang may dahilan para ipagpatuloy mo ang ganitong buhay. Sana’y huwag kang magpadala sa pambubuyo ng mga walang pakialam. Sana’y huwag kang matukso sa kinang ng salapi sa oras ng iyong pagtatapos sa kolehiyo. Patuloy mong tingnan ang pag-aaral hindi lang sa loob ng klasrum kundi maging sa labas nito.

Sa panahong katulad nito, lubhang kailangan ang mga katulad mo.

Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.